||| ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ |||


ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ : στο αριστερό μέρος υπάρχουν αρχειοθετημένα σε θεματικές ενότητες τα παλιότερα κείμενα(με χρονολογική σειρά).Επίσης οι προσθήκες,οι εμπνεύσεις και τα καινούργια κείμενα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας άναρχης,παντελώς αποσπασματικής και άτακτης δημιουργικής διαδικασίας. Όλα αυτά συνεπάγονται την,χρονικά ασύμβατη με κάθε λογικό προσδιορισμό,δημοσίευση καινούργιων κειμένων σε ότι έχει να κάνει με το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον.Αυτά.




Πέμπτη, 9 Οκτωβρίου 2008

Ψυχεδέλεια _ part sqrt(1234321)

Υπάρχουν στιγμές που κάθε σύμπαν αρχίζει να πιστεύει ότι είναι το μοναδικό.Αυτές οι στιγμές αποτελούν σημεία ενός μοναδιαίου κύκλου που τείνει να περιστρέφεται σε ένα χαοτικό σύστημα κατευθυντικών δυνάμεων.

Παρόλα αυτά η πεποίθηση αυτή του εκάστοτε σύμπαντος δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μια έκφραση απόγνωσης για την ματαιότητα και την φύση του κόσμου. Ενός κόσμου που αμφιταλανεύεται ανάμεσα στη ύπαρξη και την ανυπαρξία , στην παράνοια και την αντι-ύλη.



Κάθε κόσμος όμως έχει παρόμοιες πεποιθήσεις . Για παράδειγμα πως αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει την πληθώρα καταστάσεων και αλληλεπιδράσεων χωρίς να λάβει υπόψιν την σύγκρουση του τυχαίου με το αιτιατό ; Ή πως αλλιώς θα μπορούσε να συνδέσει στο μυαλό του το γεγονός ότι ενώ ο άνθρωπος εξελίσσεται διαρκώς , εντούτοις παραμένει ένα ανήμερο ζώο ; Ακόμα δυσκολότερα μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους ή καλύτερα να διανοηθεί ότι κάθε πράγμα/έννοια/γεγονός/επιστήμη/κτλ μπορεί να οριστεί και ορίζεται μέσα στον ανθρώπινο νου , ο οποίος πιθανότατα είναι μια από τις εκατομμύρια εκφάνσεις ύπαρξης.






Άλλωστε ακόμα και το να ακούς ένα τραγούδι , το γαμημένο γεννάει καινούργιους κόσμους , κόσμους ικανούς να καταστρέψουν ότι έχει γνωρίσει κανείς μέχρι εκείνη την στιγμή. Και για να μην το κάνω πιο περίπλοκο το ζήτημα απ’ότι πάει να γίνει , κάθε στιγμή είναι μοναδική . Όμως ταυτόχρονα ανύπαρκτη και υπαρκτή .


Πάντα θεωρούσα το χάος σαν τον πιο ρεαλιστικό τρόπο αντιμετώπισης των πάντων. Αλλά ακόμα και αυτό ποτέ δεν κατάφερε να με βοηθήσει να βρω τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι πράττουν και αλληλεπιδρούν . Ο χρόνος από την άλλη, αποτελεί μια τίμια έννοια αν και μερικοί την έχουν θεοποιήσει . Έχει την ικανότητα να οριοθετεί τον ίδιο του τον εαυτό σε ένα κλουβί που ο ίδιος δημιούργησε , ωστόσο πασχίζει να πετύχει την καμπύλωσή του με λάθος τρόπο . Αγχώνει τους πάντες αλλά αυτό που τελικά καταφέρνει είναι κάθε στιγμή να σκοτώνει τον ίδιο του τον εαυτό.Και όχι δεν σκοτώνει εμάς . Εδώ εμείς 70+ χρόνια τον βλέπουμε να αυτοκτονεί , θα ήταν θρασύ από την πλευρά μας να πούμε ότι μας σκοτώνει .






Όσο για τον Θεό , πιστεύω ότι είναι μια επινόηση των ανθρώπων , όπως τα πάντα , όπως αυτό το κείμενο , τους νόμους του Νεύτωνα,του Einstein και τόσων άλλων . Γιατί εντάξει όλα αυτά εξηγούν κάποια πράγματα αλλά –μην το ξεχνάμε- πάντα στο πλαίσιο αυτών που μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος.Και δεν εννοώ αυτή την μαλακία που διαδίδουν πολλοί ότι χρησιμοποιούμε το 10% του εγκεφάλου και αν χρησιμοποιούσαμε το 64,29 % θα ανοίγαμε τρύπες στον χωροχρόνο και θα πηγαίναμε στην Ζουαζιλάνδη του 11ου αιώνα(sic) .. Αλλά μην έχουμε την ουτοπική ιδέα ότι έχουμε καταλάβει πολλά από το τι παίζει γύρω μας και γύρω από τα πάντα και το τίποτα .

2 σχόλια:

van είπε...

Η ύπαρξη του θΕΟΥ ειναι χρήσιμη αρκετές φορές δίνει ελπίδα εκεί που δεν υπάρχει και μερικές φορές μαλακώνει και τον πιο σκληρό άωθρωπο.Απο την άλλη η ύπαρξη μιας οντότητας καλύτερης και σοφότερης απο έμασ οδηγεί τον κόσμο σε μια ραθυμία και μια νωχελικότητα δλδ στην επανάπαυση του θαύματος και του θείου.Δεν καταβάλλουν την μεγαλύτερη προσπάθεια για να αλλάξουν αυτό που υπάρχει.Ορίστε και ενα βίντεο για τη θρησκεία
http://www.youtube.com/watch?v=MeSSwKffj9o

Ανώνυμος είπε...

αν δεν είχες πάρει κάτι τότε μάλλον είσαι τρελός :-) ωραίο κείμενο πάντως. αλλά θα μπορούσες να γράψεις πιο πολλά .