||| ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ |||


ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ : στο αριστερό μέρος υπάρχουν αρχειοθετημένα σε θεματικές ενότητες τα παλιότερα κείμενα(με χρονολογική σειρά).Επίσης οι προσθήκες,οι εμπνεύσεις και τα καινούργια κείμενα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας άναρχης,παντελώς αποσπασματικής και άτακτης δημιουργικής διαδικασίας. Όλα αυτά συνεπάγονται την,χρονικά ασύμβατη με κάθε λογικό προσδιορισμό,δημοσίευση καινούργιων κειμένων σε ότι έχει να κάνει με το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον.Αυτά.




Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναρχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναρχία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 11 Απριλίου 2008

Αναρχία και Ουτοπία : Σύγκρουση ή Ταύτιση ;


Η αναρχία είναι δυστυχώς μια ιδεολογία που αποτελεί αν όχι την πιο παρεξηγημένη , μία από τις πιο παρεξηγημένες ιδεολογίες που υπάρχουν. Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης συστηματικά και απολυταρχικά την ταυτίζουν με το χάος , τον χουλιγκανισμό , τους «γνωστούς-άγνωστους» , την ωμή βία κτλ.

Αυτή η εσκεμμένη παραπληροφόρηση , η οποία πραγματοποιείται για λόγους προφανείς , έχει ως συνέπεια η μάζα να θεωρεί τους αναρχικούς γενικά υπεύθυνους για σχεδόν κάθε βίαιο γεγονός στις πορείες και γενικά στους κοινωνικούς αγώνες.

Η αλήθεια είναι πολύ μακριά , ούτε καν «στη μέση» …

Η αναρχία γενικά εμπειριέχει την βία ως μορφή αγώνα και αντίστασης . Αλλά από καμία οπτική γωνία δεν εμπεριέχει την τυφλή βία . Επίσης η αναρχία έχει τόση σχέση με το χάος όσο ένα ποδήλατο με την γενετική μηχανική .Καμία .
Η αλήθεια είναι ότι η ταύτιση Αναρχία = Χάος έχει καταντήσει μαλακία.




Η Αναρχία θεωρητικά , με απλά , πολύ απλά λόγια (για σημασιολογικές λεπτομέρειες βλέπε «γκούγκλε») , βασίζεται στην αυτό-οργάνωση . Λέγοντας αυτό-οργάνωση εννοώ μια δομή λήψης αποφάσεων(επιτροπές) όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται άμεσα και με δίκαιο τρόπο και με τρόπο που εκφράζονται όλες οι απόψεις. Η αυτό-οργάνωση όμως θεμελιώνεται σε ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει την σημασία της πλήρους ισότητας και της ελευθερίας . Και ελευθερία σε ένα «αναρχικό πλαίσιο» δεν σημαίνει ότι ο καθένας κάνει ότι θέλει(άποψη που εντάσσεται στην ταύτιση Αναρχία=Χάος) αλλά ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται και να πράττει χωρίς συντηρητικούς φραγμούς σεβόμενος πάντα τα βασικά δικαιώματα του συνανθρώπου του.Υπάρχουν πολλές αναρχικές «υπο-θεωρίες» , των οποίων η ανάλυση δεν αποτελεί το αντικείμενο αυτής της μικρής πραγματείας . Η ουσία όμως της αναρχίας είναι η απάρνηση κάθε κεντρικής εξουσίας , η ελευθερία , η ισότητα , ο αντι-μιλιταρισμός , η αγάπη για τον άνθρωπο , για το περιβάλλον και για τα ζώα αλλά όχι η βία .


Πολλοί λένε ότι η αναρχία είναι μια ουτοπία και ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη . Ιστορικά , μπορούμε να αναφέρουμε ως παράδειγματα αναρχικών κοινωνιών τις αυτοοργανωμένες αγροτικές κοινότητες στην Ισπανία στις αρχές του 20ου αιώνα ή πιο πρόσφατα τις αυτό-οργανωμένες κοινότητες των Ζαπατίστας στο Μεξικό . Βέβαια , οι τελευταίοι αποκλίνουν από την αναρχική ιδεολογία , δεδομένου του γεγονότος ότι έχουν στρατό .




Δυστυχώς όμως ιστορικά , δεν υπάρχει κάποιο μέρος ή κάποια ιστορική περίοδος όπου η αναρχία υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα .

Πρακτικά , σε ένα καπιταλιστικό σύστημα η αναρχία δεν έχει καμία θέση(και το αντίστροφο), διότι διαφέρει θεμελιωδώς . Προφανώς χρειάζεται να έχει πραγματοποιηθεί αρχικά μια μορφή επανάστασης και να «πέσει» το κυρίαρχο σύστημα του καπιταλισμού . Ας δεχθούμε θεωρητικά ότι οι καπιταλιστικές δομές καταστρέφονται από μια ξαφνική επανάσταση. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί μια μορφή αναρχικής οργάνωσης ;


Αυτό το ερώτημα με απασχολεί ενίοτε . Αλλά κάθε φορά δεν καταλήγω σε μία απάντηση σαφή. Σίγουρα οι παράγοντες είναι πολλοί : ο τρόπος και οι άνθρωποι από τους οποίους ξεκίνησε η επανάσταση , οι κοινωνικές,πολιτικές και οικονομικές συνθήκες στην προ-επαναστατική περίοδο και το μέγεθος της καταπίεσης που θα είχαν δεχθεί οι άνθρωποι από το προηγούμενο σύστημα είναι μόνο μερικοί από αυτούς . Πιστεύω ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί σίγουρα σε μία μικρή κλίμακα , το θέμα είναι αν θα μπορούσε να καθιερωθεί σε έναν μεγάλο γεωγραφικό χώρο για μια μεγάλη χρονική περίοδο .


Ίσως , τελικά , ο τίτλος θα έπρεπε να είναι : Αναρχία και Ουτοπία : Μια αμφίρροπη μάχη. Γιατί κάποια ερωτήματα υπάρχουν για να γεννιούνται άλλα και όχι για να απαντηθούν αυτά καθεαυτά.

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008

Β. Μποτζατζής - Μια Ιστορία Καταστολής (μία από τις πολλές)

Το σχόλιο : Αναμφισβήτητα , το τελευταίο διάστημα ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός προσπαθώντας να καταστείλει τα κοινωνικά κινήματα και τους σκεπτόμενους πολίτες χρησιμοποιεί μέσα , που αν μη τι άλλο παραπέμπουν σε μελανές σελίδες της πρόσφατης ιστορίας (μας): προληπτικές συλλήψεις , ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ (και όχι μόνο - ποιος ξεχνάει τον ξυλοδαρμό του Κύπριου φοιτητή ; ) , απρόκλητη βία στις πορείες , σύμπραξη με φασιστοειδή , αποποίηση κάθε ευθύνης , παρουσιάση των αντι-εξουσιαστών ως τρομοκρατικά στοιχεία , σύμπλευση με τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης είναι κάποιες "πολιτικές καταστολής" που τείνουν να γίνουν πάγιες . Το παράδειγμα του προφυλακισμένου Βαγγέλη Μποτζατζή δείχνει με τρόπο σαφή το πως το κράτος έχει αποφασίσει να μεταχειρίζεται όσους σκέφτονται και πράττουν αντίστοιχα . Όμως , κάτι που ποτέ δεν έλεγαν να νοήσουν οι κυβερνήσεις που επέλεγαν κατασταλτικές πολιτικές(και η δική μας δεν είναι εξαίρεση) είναι ότι αυτή η στάση δυναμώνει το πάθος για κριτική σκέψη και δράση ενάντια στο κράτος κα ότι είναι καταπιεστικό για την δημιουργία μιας ελεύθερης και καλύτερης κοινωνίας .

Ακολουθεί το χρονικό της υπόθεσης του Βαγγέλη Μποτζατζή :

  • Τα ξημερώματα της 26ης Νοεμβρίου προσάγεται στα κεντρικά της ασφάλειας Θεσ/νίκης ο αναρχικός Β.Μ. σε καθεστώς απαγωγής ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας ασφαλίτες υπό τη συνοδεία ΜΑΤ εισβάλλουν σε χώρους εργασίας και καφενεία και προσάγουν ακόμη 4 άτομα. Άμεσα, στη ΓΑΔΘ συγκεντρώνονται αλληλέγγυοι/ες και έπειτα από πολύωρη κράτηση οι 4, πλην του Β. Μποτζατζή, αφήνονται ελεύθεροι.
  • Την επόμενη μέρα η περιοχή της Άνω Πόλης μοιάζει με κατεχόμενη πόλη με μπάτσους σπάζοντας πόρτες να εισβάλουν σε σπίτια και να κάνουν ελέγχους προσπαθώντας να εδραιώσουν την αστυνομοκρατία και τον απόλυτο κοινωνικό εκφοβισμό. Προσάγεται ακόμη 1 άτομο, η οποία αφήνεται ελεύθερη μετά από αρκετές ώρες ενώ η κράτηση του Β. Μποτζατζή συνεχίζεται και στη συνέχεια προφυλακίζεται. Κατηγορίες για την ίδια υπόθεση αποδίδονται και σε άλλους 3 αναρχικούς.
  • Τα ΜΜΕ αναλαμβάνοντας χρέη πολιτικού εκπροσώπου της ΓΑΔΘ αλλά και σε ρόλο ανερυθρίαστου ρουφιάνου συμπληρώνουν το σκηνικό με την ποινικοποίηση, επικήρυξη και στοχοποίηση του αναρχικού πολιτικού χώρου.Πιο συγκεκριμένα την Παρασκεvή 30 Νοέμβρη δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Μακεδονία" φωτογραφίες των τριών διωκώμενων (μαζί με τον προφυλακισμένο αναρχικό Β.Μ.) παιδιών για υποθέσεις εμπρησμών. Κάτω από τις φωτογραφίες υπήρχε κείμενο που έγραψε ο δημοσιογράφος Κώστας Κουμαράκος μαζί με την υπογραφή του , ο οποίος δεν ρωτήθηκε από την διεύθυνση της εφημερίδας για την ανάρτηση των φωτογραφιών και παραιτήθηκε για λόγους αξιοπρέπειας .
  • Ο Βαγγέλης Μποτζατζής παραμένει προφυλακισμένος στις Δικαστικές φυλακές Κομοτηνής ενώ οι 3 αναρχικοί στους οποίους αποδίδονται ευθύνες "καταζητούνται" .
Φωτογραφία από την Πορεία Αλληλεγγύης(Θεσσαλονίκη , 22/2) στον προφυλακισμένο Β. Μποτζατζή και στους 3 αναρχικούς συντρόφους που καταζητούνται και διώκονται για την ίδια υπόθεση.


Ακολουθεί ένα γράμμα του Β.Μποτζατζή από τις φυλακές Κομοτηνής.

" Βρίσκομαι ήδη σχεδόν 2 μήνες φυλακισμένος στα κάτεργα της δημοκρατίας. Στις φυλακές ομοίωμα της κοινωνίας φυλακής. Προφυλακισμένος με ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, που βασίζεται στη μαρτυρία ενός σεκιουριτά (που ισχυρίζεται ότι είδε τις πινακίδες του αυτοκινήτου μου) και στον κατάφωρο και απάνθρωπο εκβιασμό της συντρόφου μου, την οποία η ασφάλεια , μετά από πολύωρη κράτηση και εκφοβισμό, ανάγκασε να υπογράψει μια εξ’ ολοκλήρου κατασκευασμένη κατάθεση. Αυτή την κατάθεση, η ίδια η σύντροφός μου, μετά από λίγες μέρες, την κατήγγειλε και την αναίρεσε στον ανακριτή ως προιόν εκβιασμού. Προφυλακισμένος βάσει του τρομονόμου, ενός νόμου, που ως μόνο σκοπό έχει να απονοηματοδοτήσει πράξεις και πρακτικές αντίστασης, συμβολικές ενέργειες, ώστε να τις παρουσιάσει ως απειλή για την κοινωνία, αποκρύπτοντας παράλληλα ότι τρομοκράτες είναι αυτοί που θεσπίζουν τέτοιους νόμους. Σ’ αυτά τα πλαίσια εκδίδονται εντάλματα για άλλους 3 συντρόφους οι οποίοι αναζητούνται από την αστυνομία.

Τίποτα δεν είναι πρωτόγνωρο ή πρωτοφανές για όποιον έχει τα μάτια του ανοιχτά και δεν διακατέχεται από αυταπάτες. Δικαστές, εισαγγελείς και ανακριτές προφυλακίζουν για κάθε υπόθεση που φτάνει στα χέρια τους και μοιράζουν ισόβιες για να αποκρύψουν τη συμμετοχή τους σε παραδικαστικά κυκλώματα, που χρησιμοποιούν τη 18μηνη προφυλάκιση ως ποινή για υποθέσεις που ξέρουν ότι θα αθωωθούν στο ακροατήριο, ακολουθώντας τις προσταγές των εκάστοτε αφεντικών τους. Αστυνομικοί που εξευτελίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στα αστυνομικά κρατητήρια, που πυροβολούν εν ψυχρώ άοπλους μετανάστες στα σύνορα, που πυροβολούν στο κεφάλι για να «σώσουν» ασφαλισμένα χρήματα, που «αυτοκτονούν» κρατούμενους, που ψεκάζουν με χημικά όσους αποφασίζουν να εναντιωθούν στη βούληση των κυρίαρχων. ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, υπάλληλοι κομμάτων, υπουργών, βουλευτών και εφοπλιστών, παρουσιάζουν μια αντικειμενικότητα που δεν είναι παρά το συμφέρον των αφεντικών τους. Εντολοδόχοι που δεν διστάζουν να ξεπουληθούν με αντάλλαγμα τα λεφτά και την εργασιακή τους ανέλιξη. Και πλάι σε όλο αυτό το συρφετό των θεσμικών, ένας διάχυτος κοινωνικός χαφιεδισμός. Φορτηγατζήδες, καταστηματάρχες και φρουροί, καθημερινοί χαφιέδες, υπερασπιστές του «τίμιου ιδρώτα» των τραπεζών, σεκιουριτάδες και ένστολοι, παντού επιτήρηση και κοινωνικός έλεγχος. Απέναντι στη βουβαμάρα και την υποταγή που επιβάλλει αυτό το καθολικό πλέγμα εξουσίας, στέκονται αυτοί και αυτές, που με καθαρό βλέμμα και με αποφασισμένα βήματα, βαδίζουν στους δρόμους της εξέγερσης. Είτε μέσα από τα κάτεργα της κοινωνίας, είτε μέσα από την κοινωνία κάτεργο, ο αγώνας συνεχίζεται...

ΛΕΥΤΕΡΙΑ
στους αναρχικούς Γιάννη Δημητράκη, Γιώργο Βούτση- Βογιατζή, Μάριο Τσουραπά, Χρυσόστομο Κοντορεβυθάκη, Νίκο Κουνταρδά. ΛΕΥΤΕΡΙΑ στον αγωνιστή Βαγγέλη Πάλλη Αλληλεγγύη στους 3 διωκόμενους συντρόφους ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ
Βαγγέλης Μποτζατζής,
Δικαστικές φυλακές Κομοτηνής 24/1/2008"


Παρασκευή 29 Φεβρουαρίου 2008

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ - ΕΡΡΙΚΟ ΜΑΛΑΤΕΣΤΑ

Οί αντίπαλοι μας, ιδιοτελείς υπερασπιστές του συστή­ματος, συνηθίζουν να λένε, προκειμένου να υπερασπί­σουν το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία, ότι αυτό αποτελεί συνθήκη και εγγύηση της ελευθερίας.

Συμφωνούμε μαζί τους. Μήπως διαρκώς δεν επανα­λαμβάνουμε ότι ο φτωχός είναι δούλος; Τότε, γιατί είναι αντίπαλοι μας;Ο λόγος είναι σαφής και συνίσταται στο ότι, στην πραγματικότητα, η ιδιοκτησία την οποία υπερασπίζονται είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία, δηλαδή ιδιοκτησία η οποία επιτρέπει σε ορισμένους να ζουν από την εργασία των άλλων, και η οποία, επομένως, προϋποθέτει μια τάξη απόκληρων, ακτημόνων, αναγκασμένων να πωλούν στους ιδιοκτήτες την εργατική τους δύναμη λιγότερο, από όσο αξίζει.

Ο κύριος λόγος της βάρβαρης εκμετάλλευσης της φύ­σης, αλλά και των δεινών των εργατών, των ανταγωνι­σμών και των κοινωνικών αγώνων, είναι το δικαίωμα στην ιδιοκτησία που παρέχει στους ιδιοκτήτες της γης, των πρώτων υλών και όλων των μέσων παραγωγής, την δυνατότητα να εκμεταλλεύονται την εργασία των άλλων και να οργανώνουν την παραγωγή όχι χάριν της ευημερίας του συνόλου, αλλά για να εξασφαλίσουν ένα μέγιστο κέρδος στον εαυτό τους.

Η ιδιοκτησία συνεπώς πρέπει να καταργηθεί. Η αρχή χάριν της οποίας πρέπει να παλέψουμε και ως προς την οποία δεν μπορούμε να συμβιβασθούμε, είτε νικήσουμε είτε ηττηθούμε, είναι ότι όλοι, πρέπει να κατέχουν τα μέσα παραγωγής, προκειμένου να εργάζονται χωρίς να υποτάσσονται στην καπιταλιστική εκμετάλ­λευση, μικρή ή μεγάλη. Η κατάργηση της ατομικής ιδιο­κτησίας, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, θα έρθει, εάν έρθει, από την πίεση των περιστάσεων, από τα απτά πλεονεκτήματα της κομμουνιστικής διεύθυνσης και από το αναπτυσσόμενο πνεύμα αδελφοσύνης. Αλλά εκείνο που πρέπει να καταστραφεί αμέσως, ακόμη και βιαίως εάν χρειασθεί, είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία, το γεγονός δηλαδή ότι λίγοι ελέγχουν τον φυσικό πλούτο και τα εργαλεία παραγωγής και μπορούν να. υποχρεώνουν τους άλλους να εργάζονται γι' αυτούς.Ένας επιβεβλημένος κομμουνισμός θα ήταν η απεχθέ­στερη τυραννία που. θα μπορούσε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ο δε ελεύθερος και εθελούσιος κομμουνισμός δεν είναι παρά καθαρή ειρωνεία, εάν δεν έχει κανείς το δικαίωμα και την δυνατότητα να ζει σε ένα διαφορετικό καθεστώς, κολεκτιβιστικό, μουτουελιστικό ή ατομικιστικό κατά το δοκούν, πάντοτε όμως υπό την προϋπόθεση ότι δεν υφίσταται καμία καταπίεση ή εκμετάλλευση των άλλων.

Ο αγρότης, λοιπόν, είναι ελεύθερος να καλλιεργήσει το χωράφι του μόνος του, εάν το επιθυμεί ο υποδηματο­ποιός είναι ελεύθερος να συνεχίσει να εργάζεται στο ερ­γαστήριο του και ο σιδηρουργός στο μικρό σιδηρουργείο του. Απομένει να δούμε αν, αδυνατώντας να βρουν βοή­θεια ή ανθρώπους για να εκμεταλλευθούν -και δεν θα έβρισκαν κανέναν, διότι ουδείς, έχοντας ένα δικαίωμα επί των μέσων παραγωγής και όντας ελεύθερος να εργασθεί μόνος του ή ως ίσος ανάμεσα σε άλλους στις μεγάλες παραγωγικές οργανώσεις, θα ήθελε να τον εκμεταλλεύε­ται ένας μικρός εργοδότης- έλεγα λοιπόν, απομένει να δούμε αν αυτοί οι απομονωμένοι εργάτες θα θεωρήσουν βολικότερο να συνδεθούν με άλλους, εντασσόμενοι εκουσίως σε κάποια από τις υφιστάμενες κοινότητες.

Η καταστροφή των τίτλων ιδιοκτησίας δεν θα έβλαπτε τον ανεξάρτητο εργάτη, του οποίου ο πραγματικός τίτλος είναι η ικανότητα του και η εργασία την οποία επιτελεί.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η καταστροφή των τίτ­λων των ιδιοκτητών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την εργα­σία των άλλων και, προ πάντων, η απαλλοτρίωση τους για να περιέλθουν όντως η γη, τα κτήρια, τα εργοστάσια και όλα τα μέσα παραγωγής σε εκείνους οι οποίοι επιτελούν την εργασία.Είναι αυτονόητο ότι οι πρώην ιδιοκτήτες δεν θα έχουν παρά να συμμετέχουν στην παραγωγή, με όποιον τρόπο μπορούν, για να θεωρούνται ίσοι με όλους τους άλλους εργάτες.

Η ιδιοκτησία [κατά την επαναστατική περίοδο] πρέπει να είναι ατομική ή συλλογική; Και η κολεκτίβα, οποία θα έχει στην διάθεση της τα κοινά αγαθά, θα είναι τοπική ομάδα, η λειτουργική ομάδα, η βασιζόμενη στη πολιτική συγγένεια ομάδα, η οικογενειακή ομάδα - αποτελείται από ολόκληρο τον πληθυσμό ενός έθνος συνολικά και, τελικώς, από όλη την ανθρωπότητα;Ποιες μορφές θα προσλάβουν η παραγωγή και η διανομή; θα είναι ο θρίαμβος του κομμουνισμού (συνεργατική παραγωγή και ελεύθερη κατανάλωση για όλους),του κολεκτιβισμού (συλλογική παραγωγή και διανομή αγαθών βάσει της εργασίας που επιτελεί κάθε άτομο), ατομικισμού (στον καθένα ξεχωριστά η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και η απόλαυση όλων προϊόντων της εργασίας του), ή άλλων σύνθετων μορφών τις οποίες θα υποδείξουν το ατομικό συμφέρον και' κοινωνικό ένστικτο, φωτισμένα από την εμπειρία;

Πιθανώς, κάθε εφικτή μορφή κατοχής και αξιοποίησης των μέσων παραγωγής και κάθε τρόπος διανομής των προϊόντων, θα δοκιμασθούν ταυτοχρόνως σε μια ή πολλές περιοχές, συνδυαζόμενα και τροποποιούμενα μέχρις όπου η εμπειρία δείξει ποια μορφή ή μορφές είναι η καταλληλότερη ή οι καταλληλότερες.Εν τω μεταξύ... η ανάγκη να μην διακοπεί η παραγωγή και η αδυναμία αναστολής της κατανάλωσης των ανα­γκαίων προς το ζην, θα καταστήσουν απαραίτητη την λήψη αποφάσεων για την συνέχιση της καθημερινής ζωής παράλληλα με την συνέχιση της απαλλοτρίωσης, θα πρέ­πει να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, στο μέτρο δε που θα εμποδίζεται η δημιουργία και η εδραίωση νέων προνομίων, θα υπάρχει χρόνος για να βρεθούν οι καλύτερες λύσεις.Ποια είναι κατά την γνώμη μου η καλύτερη λύση την οποία θα έπρεπε κανείς να προσπαθεί να προσεγγίσει;

Χαρακτηρίζω τον εαυτό μου κομμουνιστή, διότι ο κομμουνισμός μου φαίνεται ότι είναι το ιδανικό το οποίο πρέπει να επιδιώκει η ανθρωπότητα, καθώς η αγάπη με­ταξύ των ανθρώπων και η αφθονία των αγαθών θα τους απαλλάξουν από τον φόβο της πείνας, καταστρέφοντας έτσι το μείζον εμπόδιο για την αδελφοσύνη τους.

Αλλά, πραγματικά, πολύ σημαντικότερα και από τις πρακτικές μορφές οργάνωσης, οι οποίες πρέπει αναπό­φευκτα να εναρμονισθούν με τις συνθήκες και οι οποίες θα βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση αλλαγής, είναι το πνεύμα από το οποίο θα εμφορούνται οι οργανώσεις αυ­τές και η μέθοδος που θα χρησιμοποιηθεί για την δη­μιουργία τους· το πλέον σημαντικό, πιστεύω, είναι ότι θα πρέπει να κατευθύνονται από το πνεύμα της δικαιοσύνης και την επιθυμία του γενικού καλού, και ότι θα πρέπει να επιτυγχάνουν τους σκοπούς τους πάντοτε ελευθέρως κι εθελουσίως.

Εάν όντως θα υπάρχει ελευθερία και πνεύμα αδελφοσύνης, τότε όλες οι λύσεις θα έχουν τον ίδιο στόχο τη, χειραφέτησης και της διαφώτισης του ανθρώπου και θα καταλήξουν να εναρμονισθούν δια της συγχωνεύσεως Εάν, αντιθέτως, δεν θα υπάρχει ελευθερία και η επιθυμια για το καλό όλων θα απουσιάζει, η όποια μορφή οργάνωσης δεν μπορεί παρά να έχει ως αποτέλεσμα την αδικία την εκμετάλλευση και τον δεσποτισμό.