Η αναρχία είναι δυστυχώς μια ιδεολογία που αποτελεί αν όχι την πιο παρεξηγημένη , μία από τις πιο παρεξηγημένες ιδεολογίες που υπάρχουν. Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης συστηματικά και απολυταρχικά την ταυτίζουν με το χάος , τον χουλιγκανισμό , τους «γνωστούς-άγνωστους» , την ωμή βία κτλ.
Αυτή η εσκεμμένη παραπληροφόρηση , η οποία πραγματοποιείται για λόγους προφανείς , έχει ως συνέπεια η μάζα να θεωρεί τους αναρχικούς γενικά υπεύθυνους για σχεδόν κάθε βίαιο γεγονός στις πορείες και γενικά στους κοινωνικούς αγώνες.
Η αλήθεια είναι πολύ μακριά , ούτε καν «στη μέση» …
Η αναρχία γενικά εμπειριέχει την βία ως μορφή αγώνα και αντίστασης . Αλλά από καμία οπτική γωνία δεν εμπεριέχει την τυφλή βία . Επίσης η αναρχία έχει τόση σχέση με το χάος όσο ένα ποδήλατο με την γενετική μηχανική .Καμία .
Η αλήθεια είναι ότι η ταύτιση Αναρχία = Χάος έχει καταντήσει μαλακία.

Η Αναρχία θεωρητικά , με απλά , πολύ απλά λόγια (για σημασιολογικές λεπτομέρειες βλέπε «γκούγκλε») , βασίζεται στην αυτό-οργάνωση . Λέγοντας αυτό-οργάνωση εννοώ μια δομή λήψης αποφάσεων(επιτροπές) όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται άμεσα και με δίκαιο τρόπο και με τρόπο που εκφράζονται όλες οι απόψεις. Η αυτό-οργάνωση όμως θεμελιώνεται σε ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει την σημασία της πλήρους ισότητας και της ελευθερίας . Και ελευθερία σε ένα «αναρχικό πλαίσιο» δεν σημαίνει ότι ο καθένας κάνει ότι θέλει(άποψη που εντάσσεται στην ταύτιση Αναρχία=Χάος) αλλά ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται και να πράττει χωρίς συντηρητικούς φραγμούς σεβόμενος πάντα τα βασικά δικαιώματα του συνανθρώπου του.Υπάρχουν πολλές αναρχικές «υπο-θεωρίες» , των οποίων η ανάλυση δεν αποτελεί το αντικείμενο αυτής της μικρής πραγματείας . Η ουσία όμως της αναρχίας είναι η απάρνηση κάθε κεντρικής εξουσίας , η ελευθερία , η ισότητα , ο αντι-μιλιταρισμός , η αγάπη για τον άνθρωπο , για το περιβάλλον και για τα ζώα αλλά όχι η βία .
Πολλοί λένε ότι η αναρχία είναι μια ουτοπία και ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη . Ιστορικά , μπορούμε να αναφέρουμε ως παράδειγματα αναρχικών κοινωνιών τις αυτοοργανωμένες αγροτικές κοινότητες στην Ισπανία στις αρχές του 20ου αιώνα ή πιο πρόσφατα τις αυτό-οργανωμένες κοινότητες των Ζαπατίστας στο Μεξικό . Βέβαια , οι τελευταίοι αποκλίνουν από την αναρχική ιδεολογία , δεδομένου του γεγονότος ότι έχουν στρατό .

Δυστυχώς όμως ιστορικά , δεν υπάρχει κάποιο μέρος ή κάποια ιστορική περίοδος όπου η αναρχία υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα .
Πρακτικά , σε ένα καπιταλιστικό σύστημα η αναρχία δεν έχει καμία θέση(και το αντίστροφο), διότι διαφέρει θεμελιωδώς . Προφανώς χρειάζεται να έχει πραγματοποιηθεί αρχικά μια μορφή επανάστασης και να «πέσει» το κυρίαρχο σύστημα του καπιταλισμού . Ας δεχθούμε θεωρητικά ότι οι καπιταλιστικές δομές καταστρέφονται από μια ξαφνική επανάσταση. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί μια μορφή αναρχικής οργάνωσης ;
Αυτό το ερώτημα με απασχολεί ενίοτε . Αλλά κάθε φορά δεν καταλήγω σε μία απάντηση σαφή. Σίγουρα οι παράγοντες είναι πολλοί : ο τρόπος και οι άνθρωποι από τους οποίους ξεκίνησε η επανάσταση , οι κοινωνικές,πολιτικές και οικονομικές συνθήκες στην προ-επαναστατική περίοδο και το μέγεθος της καταπίεσης που θα είχαν δεχθεί οι άνθρωποι από το προηγούμενο σύστημα είναι μόνο μερικοί από αυτούς . Πιστεύω ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί σίγουρα σε μία μικρή κλίμακα , το θέμα είναι αν θα μπορούσε να καθιερωθεί σε έναν μεγάλο γεωγραφικό χώρο για μια μεγάλη χρονική περίοδο .
Ίσως , τελικά , ο τίτλος θα έπρεπε να είναι : Αναρχία και Ουτοπία : Μια αμφίρροπη μάχη. Γιατί κάποια ερωτήματα υπάρχουν για να γεννιούνται άλλα και όχι για να απαντηθούν αυτά καθεαυτά.
