||| ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ |||


ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ : στο αριστερό μέρος υπάρχουν αρχειοθετημένα σε θεματικές ενότητες τα παλιότερα κείμενα(με χρονολογική σειρά).Επίσης οι προσθήκες,οι εμπνεύσεις και τα καινούργια κείμενα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας άναρχης,παντελώς αποσπασματικής και άτακτης δημιουργικής διαδικασίας. Όλα αυτά συνεπάγονται την,χρονικά ασύμβατη με κάθε λογικό προσδιορισμό,δημοσίευση καινούργιων κειμένων σε ότι έχει να κάνει με το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον.Αυτά.




Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρόνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

Πεπερασμένες στιγμές και Σχετικότητα του Χρόνου

Μια συζήτηση πολύ πρόσφατα με ενέπνευσε να γράψω το παρακάτω κείμενο. Ήταν μια συζήτηση χωρίς αρχή , μέση και τέλος. Χωρίς πρόλογο,κατακλείδες και πίπες . Αφορούσε τον επαναπροσδιορισμό εννοιών άμεσα συνυφασμένων με την ύπαρξη και την σχετικότητα του χρόνου.





Καθημερινά πας στην δουλειά , την σχολή , το σχολείο . Μετά πας για αγγλικά , γαλλικά , ισπανικά , κορεάτικα , χορό , τένις , μπάσκετ, 5χ5 ,γλυπτική , ιππασία , να ξύσεις τα αρχίδια σου , να πιεις καφέ , ποτό, ποτά, να ξενυχτήσεις , να μεθύσεις , να γαμήσεις κτλ . Έχουν νόημα όλα αυτά ;

Όπως επίσης έχει νόημα να αναρωτιέσαι την σημασία του αν έχει νόημα να αναρωτιέσαι ; Για το τελευταίο είμαι σχεδόν σίγουρος πως όχι.

Αυτό για το οποίο η συνείδηση μου τελευταία όλο και πιο συστηματικά με πιέζει να χωνέψω είναι ότι την ζωή πρέπει να την αρπάξεις και να την στύψεις.Μόνο έτσι θα κατοχυρώσεις κάθε σταγόνα που μπορεί να σου προσφέρει. Όπως κατάφερε να κάνει και ο Joe Henry στο κομμάτι Sold. Με έναν επιτηδευμένο βήχα στο 4ο δευτερόλεπτο κατάφερε με μια στιγμή να δημιουργήσει ένα μεγαλείο . Μια εικόνα με άφθονο ουίσκι, τζάκι αναμμένο και καλή παρέα .





Δυστυχώς (ή ευτυχώς , όλα είναι σχετικά) , οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν την ζωή και γενικά την καθημερινότητα σαν κάτι περιοδικό , σαν κάτι που θα συμβεί πολλές φορές στην ζωή τους(sic). Φέρονται μίζερα και μικροαστικά, συντηρητικά και δίχως νόημα μέσα στην κλεισούρα των τεσσάρων τοίχων και της γενικότερης μικρότητας . Για αυτούς , η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υποχρέωση , μια καταναγκαστική εργασία , με την θλιβερή σημασία ότι δεν το αντιλαμβάνονται . Και δεν το αντιλαμβάνονται ακριβώς γιατί τα βιώματά τους δεν τους το επιτρέπουν , γι’αυτό άλλωστε δεν μπορώ να τους κατηγορήσω ευθέως.

Σίγουρα δεν λέω πως υπάρχει ένας σωστός τρόπος να ζει κανείς όπως προφανώς αντίστοιχα δεν υπάρχει λάθος τρόπος να ζει κανείς . Άλλωστε το σωστό και το λάθος σε θεωρητικά θέματα δεν είναι τίποτα παρά πεπερασμένες αντιλήψεις στον (αν)εγκέφαλο του καθενός . Ωστόσο , η χ - ύπαρξη, η y - αιτία , ο z - λόγος μας έφερε σε αυτό τον κόσμο για τον ν - λόγο και την κ - αιτία . Το να μην εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή αποτελεί μια αδικία , για την ακρίβεια μια ιστορική και μη αναστρέψιμη αχαριστία σε αυτό τον άγνωστο παράγοντα που δημιούργησε τον κόσμο και κατά συνέπεια και εμάς.

Όποιος κατάλαβε , κατάλαβε .