Coming [ 2 fucking ] Soon

Η ιστορία του Dr. Albert Flipout ...
Διήγηση : Mickey Pantelous , 20/11 , Waiting for Godot Cafe Bar

Ελάτε εκεί να την ακούσετε και μην μου πρήζετε τ'αρχίδια .

Joe Hery - Sold

Ανέβασα το κομμάτι που αναφέρω στο κείμενο Πεπερασμένες στιγμές και Σχετικότητα του Χρόνου , γιατί όπως παραπονέθηκαν κάποιοι και έχουν δίκιο είναι δύσκολο να το βρεις ακόμα και στο ίντερνετ . Η ποιότητα δεν είναι καλή προφανώς . Ωστόσο ο βήχας ακούγεται στο 9ο δευτερόλεπτο του βίντεο ;-)

Λίγες Λέξεις , Χιλιάδες Νοήματα (barcode)

Υγρά στα πεζοδρόμια

Τοίχοι μαύροι , από τη σαπίλα

Πεζούλι απέναντι από εταιρεία μεταφορών

Πράσινη , σπασμένες μη πράσινες

Πεζόδρομος της ελευθερίας

Ευστάθιος και Κέντρο Δηλητηριάσεων

Φύλλα σε σκηνές

Τάκης , μεγάλος (Κορπί)

Μυρωδιές και Αρώματα

Ταξίδια που ήταν να γίνουν και δεν έγιναν

Ταξίδια που θα γίνουν ενώ δεν πρέπει να γίνουν

Let it be

Σα να λέμε 30/12 ένα πράγμα

5,8 και στο άλλο 4,5 … έλεος

Στο ίδιο μαγαζί ταξιδιώτες(3 φορές)

Ποσότητα ποιότητα Ηλικία

Σατανάς , πρέζα και πριόνια

Ποιος γαμάει την Ναυαρίνου

Οδυσσέας/Γέρος/Νέος Γέρος

Αμπάθιε , δεν τα λες καλά

p.s. : telika_ta_eipes_kai_me_to_parapanw

mikro_gataki

Gr _ σωστή πορεία

Περηφάνια και Προκατάληψη

Sunny

4-0 , κύπελλο

Σαλόνικα

Serenade ?

Aqua Forte , φωτιά στο στόμα και Lamborghini

(αλλά την επόμενη φορά δεν θα πιείτε μόνο 2 γουλιές)

6 / 14 in 2 hours

Sidecar , Violent Tango

Κέτσαπ,ηλιόσποροι,κάλτσες και στάχτες στο μπαλκόνι

Την 2η φορά για να πάρεις το κινητό

Κουτάκια μπύρες στο Μο!

Ο Ανδρέας,ο Κώστας,η Άννα και τα άλλα τα παιδιά

Πιστόπουλος,Τόλης.Μεγάλες Αγάπες

RearViewMirror , αυτόφωρο σε όσους dj το κόβουν στο τέλος

Πεπλεγμένες σχέσεις και καταναγκαστικά έργα

Αστέρια και Πλανήτες φυλακισμένοι

Refresh.

Τhe end.

Πεπερασμένες στιγμές και Σχετικότητα του Χρόνου

Μια συζήτηση πολύ πρόσφατα με ενέπνευσε να γράψω το παρακάτω κείμενο. Ήταν μια συζήτηση χωρίς αρχή , μέση και τέλος. Χωρίς πρόλογο,κατακλείδες και πίπες . Αφορούσε τον επαναπροσδιορισμό εννοιών άμεσα συνυφασμένων με την ύπαρξη και την σχετικότητα του χρόνου.





Καθημερινά πας στην δουλειά , την σχολή , το σχολείο . Μετά πας για αγγλικά , γαλλικά , ισπανικά , κορεάτικα , χορό , τένις , μπάσκετ, 5χ5 ,γλυπτική , ιππασία , να ξύσεις τα αρχίδια σου , να πιεις καφέ , ποτό, ποτά, να ξενυχτήσεις , να μεθύσεις , να γαμήσεις κτλ . Έχουν νόημα όλα αυτά ;

Όπως επίσης έχει νόημα να αναρωτιέσαι την σημασία του αν έχει νόημα να αναρωτιέσαι ; Για το τελευταίο είμαι σχεδόν σίγουρος πως όχι.

Αυτό για το οποίο η συνείδηση μου τελευταία όλο και πιο συστηματικά με πιέζει να χωνέψω είναι ότι την ζωή πρέπει να την αρπάξεις και να την στύψεις.Μόνο έτσι θα κατοχυρώσεις κάθε σταγόνα που μπορεί να σου προσφέρει. Όπως κατάφερε να κάνει και ο Joe Henry στο κομμάτι Sold. Με έναν επιτηδευμένο βήχα στο 4ο δευτερόλεπτο κατάφερε με μια στιγμή να δημιουργήσει ένα μεγαλείο . Μια εικόνα με άφθονο ουίσκι, τζάκι αναμμένο και καλή παρέα .





Δυστυχώς (ή ευτυχώς , όλα είναι σχετικά) , οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν την ζωή και γενικά την καθημερινότητα σαν κάτι περιοδικό , σαν κάτι που θα συμβεί πολλές φορές στην ζωή τους(sic). Φέρονται μίζερα και μικροαστικά, συντηρητικά και δίχως νόημα μέσα στην κλεισούρα των τεσσάρων τοίχων και της γενικότερης μικρότητας . Για αυτούς , η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υποχρέωση , μια καταναγκαστική εργασία , με την θλιβερή σημασία ότι δεν το αντιλαμβάνονται . Και δεν το αντιλαμβάνονται ακριβώς γιατί τα βιώματά τους δεν τους το επιτρέπουν , γι’αυτό άλλωστε δεν μπορώ να τους κατηγορήσω ευθέως.

Σίγουρα δεν λέω πως υπάρχει ένας σωστός τρόπος να ζει κανείς όπως προφανώς αντίστοιχα δεν υπάρχει λάθος τρόπος να ζει κανείς . Άλλωστε το σωστό και το λάθος σε θεωρητικά θέματα δεν είναι τίποτα παρά πεπερασμένες αντιλήψεις στον (αν)εγκέφαλο του καθενός . Ωστόσο , η χ - ύπαρξη, η y - αιτία , ο z - λόγος μας έφερε σε αυτό τον κόσμο για τον ν - λόγο και την κ - αιτία . Το να μην εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή αποτελεί μια αδικία , για την ακρίβεια μια ιστορική και μη αναστρέψιμη αχαριστία σε αυτό τον άγνωστο παράγοντα που δημιούργησε τον κόσμο και κατά συνέπεια και εμάς.

Όποιος κατάλαβε , κατάλαβε .

Ψυχεδέλεια _ part sqrt(1234321)

Υπάρχουν στιγμές που κάθε σύμπαν αρχίζει να πιστεύει ότι είναι το μοναδικό.Αυτές οι στιγμές αποτελούν σημεία ενός μοναδιαίου κύκλου που τείνει να περιστρέφεται σε ένα χαοτικό σύστημα κατευθυντικών δυνάμεων.

Παρόλα αυτά η πεποίθηση αυτή του εκάστοτε σύμπαντος δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μια έκφραση απόγνωσης για την ματαιότητα και την φύση του κόσμου. Ενός κόσμου που αμφιταλανεύεται ανάμεσα στη ύπαρξη και την ανυπαρξία , στην παράνοια και την αντι-ύλη.

Κάθε κόσμος όμως έχει παρόμοιες πεποιθήσεις . Για παράδειγμα πως αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει την πληθώρα καταστάσεων και αλληλεπιδράσεων χωρίς να λάβει υπόψιν την σύγκρουση του τυχαίου με το αιτιατό ; Ή πως αλλιώς θα μπορούσε να συνδέσει στο μυαλό του το γεγονός ότι ενώ ο άνθρωπος εξελίσσεται διαρκώς , εντούτοις παραμένει ένα ανήμερο ζώο ; Ακόμα δυσκολότερα μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους ή καλύτερα να διανοηθεί ότι κάθε πράγμα/έννοια/γεγονός/επιστήμη/κτλ μπορεί να οριστεί και ορίζεται μέσα στον ανθρώπινο νου , ο οποίος πιθανότατα είναι μια από τις εκατομμύρια εκφάνσεις ύπαρξης.

Άλλωστε ακόμα και το να ακούς ένα τραγούδι , το γαμημένο γεννάει καινούργιους κόσμους , κόσμους ικανούς να καταστρέψουν ότι έχει γνωρίσει κανείς μέχρι εκείνη την στιγμή. Και για να μην το κάνω πιο περίπλοκο το ζήτημα απ’ότι πάει να γίνει , κάθε στιγμή είναι μοναδική . Όμως ταυτόχρονα ανύπαρκτη και υπαρκτή .

Πάντα θεωρούσα το χάος σαν τον πιο ρεαλιστικό τρόπο αντιμετώπισης των πάντων. Αλλά ακόμα και αυτό ποτέ δεν κατάφερε να με βοηθήσει να βρω τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι πράττουν και αλληλεπιδρούν . Ο χρόνος από την άλλη, αποτελεί μια τίμια έννοια αν και μερικοί την έχουν θεοποιήσει . Έχει την ικανότητα να οριοθετεί τον ίδιο του τον εαυτό σε ένα κλουβί που ο ίδιος δημιούργησε , ωστόσο πασχίζει να πετύχει την καμπύλωσή του με λάθος τρόπο . Αγχώνει τους πάντες αλλά αυτό που τελικά καταφέρνει είναι κάθε στιγμή να σκοτώνει τον ίδιο του τον εαυτό.Και όχι δεν σκοτώνει εμάς . Εδώ εμείς 70+ χρόνια τον βλέπουμε να αυτοκτονεί , θα ήταν θρασύ από την πλευρά μας να πούμε ότι μας σκοτώνει .

Όσο για τον Θεό , πιστεύω ότι είναι μια επινόηση των ανθρώπων , όπως τα πάντα , όπως αυτό το κείμενο , τους νόμους του Νεύτωνα,του Einstein και τόσων άλλων . Γιατί εντάξει όλα αυτά εξηγούν κάποια πράγματα αλλά –μην το ξεχνάμε- πάντα στο πλαίσιο αυτών που μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος.Και δεν εννοώ αυτή την μαλακία που διαδίδουν πολλοί ότι χρησιμοποιούμε το 10% του εγκεφάλου και αν χρησιμοποιούσαμε το 64,29 % θα ανοίγαμε τρύπες στον χωροχρόνο και θα πηγαίναμε στην Ζουαζιλάνδη του 11ου αιώνα(sic) .. Αλλά μην έχουμε την ουτοπική ιδέα ότι έχουμε καταλάβει πολλά από το τι παίζει γύρω μας και γύρω από τα πάντα και το τίποτα .

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ

Περι γυμνισμού

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με φίλους και ξαδέρφια περί γυμνισμού . Δυστυχώς κανείς από τους συμμετέχοντες στη συζήτηση δεν είχε κάνει γυμνισμό για να μας μεταδώσει με γλαφυρότητα αυτή την «εμπειρία».

[Φιλική προσφορά του ιστολογίου,χωρίς να υπάρχει διάθεση εκφυλισμού του θέματος]

Στη συζήτηση δημιουργήθηκαν δυο αντίπαλα «στρατόπεδα» : οι μεν χρησιμοποίησαν επίθετα όπως «προκλητικό» , «πρόστυχο» , «μη φυσιολογικό» κ.ά.Οι δε απλά θεωρούσαν τον γυμνισμό ως μια αποδεκτή επιλογή , κάτι για το οποίο δεν χρειάζεται κάποιος να λογοδοτήσει . Οι του πρώτου στρατοπέδου λοιπόν θεωρούσαν πως δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος για να κάνει κανείς γυμνισμό και ήσαν πεπεισμένοι πως η θέα του γυμνού σώματος προκαλεί ορμονική αναστάτωση(sic) .

[παρομοίως]

Κατά την γνώμη μου ο γυμνισμός είναι απλά μια επιλογή που κατατάσσεται στην κατηγορία που ονομάζω «θετική διαφορετικότητα» . Όπως κάποιος είναι ομοφυλόφιλος για οποιοδήποτε λόγο έτσι απλά και κάποιος επιλεγεί να πάει στην παραλία γυμνός . Και το επιχείρημα «με ενοχλεί να τους βλέπω γυμνούς» χάνει κάθε υπόσταση από την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των γυμνιστών πάει σε παραλίες που πάνε (μόνο) γυμνιστές ή σε παραλίες που δεν πατάει κανείς. Επίσης,όσον αφορά το επιχείρημα ότι «η θέα του γυμνού σώματος προκαλεί ορμονική αναστάτωση(sic)» , αυτό ακόμα κι όταν γίνεται γίνεται ακριβώς γιατί δεν είμαστε γυμνιστές και δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι γι’αυτούς η θέα του γυμνού σώματος δεν τους διεγείρει αυτή κάθε αυτή .. Αν ήταν έτσι σε κάθε παραλία γυμνιστών όλοι θα κυκλοφορούσαν με σηκωμένα τα πουλιά και θα γινόντουσαν όργια. Δεν είναι έτσι όμως (ευτυχώς ή δυστυχώς) . Ίσα-ίσα που φαντάζομαι πως ο βασικότερος λόγος για τον οποίο κάποιος επιλέγει να κάνει γυμνισμό είναι η αίσθηση ελευθερίας που προσδίδει να κυκλοφορείς γυμνός ..

Γι’αυτό λοιπόν , ας αφήσουμε τους ανθρώπους να τα βγάζουν όλα στη φόρα από την στιγμή που δεν μας ενοχλούν .

Σκέψεις για τα πάντα και το τίποτα

Λοιπόν . Είναι η πρώτη φορά που ξεκινάω να γράφω κείμενο χωρίς κάποιο αρχικό πλάνο στο μυαλό μου . Δεν ξέρω για ποιο θέμα θέλω να γράψω, δεν ξέρω γιατί θέλω να γράψω και το κυριότερο δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να γράφω τις προσεχείς στιγμές. Το ότι δεν έχω βρει ακόμα το θέμα , αυτό κάθε αυτό αποτελεί ένα θέμα το οποίο όμως δεν με καλύπτει.

Για να μην αναλώνομαι , σήμερα θα σας πω για την Ζωή , γενικά ρε παιδάκι μου , μα για ποιο λόγο έχεις πάρει αυτή την γκριμάτσα της απορίας και της σκέψης «μα καλά , που το πάει ο μαλάκας;» ;(ναι σε εσένα που διαβάζεις απευθύνομαι) . Ζητώ συγγνώμη που το παρακάτω κείμενο θα είναι σε α’ ενικό πρόσωπο , αρκετά επιθετικό και με μεγάλη δόση ισχυρογνωμοσύνης , πράγμα σπάνιο για τον πολυσυλλεκτικό και αντισυμβατικό χαρακτήρα του ιστολογίου. Επίσης ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για τυχόν δυσκολίες στην κατανόηση των παρακάτω ή λανθασμένης ερμηνεία τους.

Έπειτα από έναν άγνωστο αριθμό χρόνων ζωής που έχω σπαταλήσει πάνω σε αυτό τον πλανήτη(ο αριθμός των χρόνων παραλείπεται για λόγους εθνικής ασφάλειας) έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα , από την δική μου οπτική γωνία .

Θα ξεκινήσω από τα βασικά λοιπόν , λένε ότι είναι μάταιο κάποιος να στενοχωριέται για θέματα που είναι ασήμαντα μπροστά στο τι γίνεται γενικά στην ανθρωπότητα.Και μπορεί όλοι να λέμε , «σκέψου ότι άλλοι πεθαίνουν από την πείνα» ή «μα δεν έχει κανέναν στον κόσμο,έχεις και παράπονο» για να απαλύνουμε τον πόνο μας από μια στενοχώρια αλλά μετά από λίγο αρχίζουμε πάλι την γκρίνια , τα δάκρυα και τις γνωστές μαλακίες . Οπότε αυτό («ότι είναι μάταιο κάποιος να στενοχωριέται για θέματα που είναι ασήμαντα μπροστά στο τι γίνεται γενικά στην ανθρωπότητα») είναι η μεγαλύτερη μαλακία που διαδίδεται από γενιά σε γενιά . Απλά δεν λαμβάνουμε υπόψη τι γίνεται αλλού γιατί ασχολούμαστε με τον εαυτό μας,την πάρτη μας.

«Η οικογένεια είναι κάτι ιερό, πρέπει να είναι δεμένη» κτλ κτλ
Γενικά έχω μια πληθώρα εμπειριών από πολλές οικογένειες αλλά και από εμπλεκόμενα σόγια(sic,εδώ γελάω, μια που το έφερε το λογοπαίγνιο κάνε μια αναζήτηση στο google για την μεταλλαγμένη σόγια που πλασάρει η Monsanto) όπως οι περισσότεροι από εμάς. Η εμπειρία μου έδειξε ότι η λέξη οικογένεια (πέραν του στενού πυρήνα γονείς-παιδιά) στις πιο πολλές περιπτώσεις είναι μια μίξη πολλών αρνητικών παραγόντων : συνάξεις σε γιορτές και γενέθλια «πωπω πως μεγάλωσες αγόρι μου» , « που πέρασε ο γιος σου» , είναι σαν αυτό που λέμε στα αγγλικά keep up with the blabla(το επίθετο της οικογένειας) , θάψιμο πισώπλατα, κληρονομικά στη μέση , άσε που δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα ερωτικό με κάποιον συγγενή 2ου βαθμού (δεν λέω παιδιά,γιατί εκεί υπάρχουν ιατρικά ζητήματα). Σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει στήριξη μεταξύ των μελών μιας οικογένειας σε γεγονότα που χρειάζεται και κάποια άλλα θετικά αλλά δεν έτσι όπως θέλει να την πλασάρει η εκκλησία και όπως πιστεύουν πολλοί μικροαστοί.

Picasso_Demoiselles

Λένε επίσης ότι στη ζωή τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Ναι αλλά ούτε η φτώχεια την φέρνει , έτσι δεν είναι; Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία ούτε την δυστυχία , όπως και η φτώχεια δεν φέρνει την ευτυχία ή την δυστυχία. Απλά αυτή είναι μια φράση που επινόησαν οι άνθρωποι για να συμβιβάζονται με τις ανισότητες. «Μια ελίτσα στο τραπέζι,ψωμάκι και φέτα»… Γιατί ρε μαλάκα να συμβιβάζεσαι με αυτά και ο άλλοι να μην ξέρουν τι έχουν . Αλλά έτσι είναι το κοπάδι,η μάζα. Πάντα ήταν έτσι και έτσι θα είναι πάντα.

Η ζωή επίσης είναι άμεσα συνυφασμένη με τον Θεό , την Θρησκεία και τους τηλε-παπάδες . Α, ρε παιδιά μην το ξεχάσω, ας σκοτώσει κάποιος τον μαλάκα τον Άνθιμο[παίζει να με βάλουν και στην φυλακή για παρακίνηση δολοφονίας!], είναι εμετικός ο τύπος . Όπως εμετικό είναι ότι έχει να κάνει με συγκεκριμένα μοναστήρια ανά την Ελλάδα και ειδικά στο Αγ. Όρος.Λοιπόν πιστεύω ότι είναι σεβαστό να πιστεύει κάποιος όπου γουστάρει αρκεί υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές.Αυτό το πράγμα στην Ελλάδα με την ορθοδοξία έχει παραγίνει.Πρέπει να γίνει άμεσα διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας και να αρθούν όλα τα εγκληματικά προνόμια της Εκκλησίας της Ελλάδος . Όπως επίσης να μην κάνουν ότι γουστάρουν οι ηγούμενοι στο Αγ. Όρος. Μόνο από την απαλλαγή των τελών ταξινόμησης των αυτοκινήτων στο Αγ. Όρος το κράτος χάνει το χρόνο 1 εκατομμύριο ευρώ.Για να ξέρουμε για τι μεγέθη μιλάμε..Τέλος πάντων.

Αυτά για την ώρα .Θα επανέλθω σύντομα με ένα θέμα που έχει να κάνει με την τέχνη.

ΔΗΛΩΣΗ

Η συντακτική ομάδα , οι συνεργάτες και όλο το τεχνικό προσωπικό του ιστολογίου αυτού θέλουν να σας ενημερώσουν ότι η άτακτη,άναρχη και μη προβλέψιμη συχνότητα δημοσίευσης κειμένων δεν αποσκοπεί σε κάτι αλλά αποτελεί αποτέλεσμα της ασταθούς έμπνευσης και της επιθυμίας μας για σύνταξη κειμένων μοναδικών με πραγματική ουσία . Ευχαριστούμε για την κατανόηση σας .

Η Υστερία του τρόμου , η κουλτούρα στο Γκάζι και άλλες συναφείς αναφορές που πασχίζουν να βρουν τρόπο σύνδεσης

Hoxton , μια βραδιά καλοκαιριού 2005 : Μέσα στο μαγαζί εγώ , η κοπέλα μου , οι υπάλληλοι και άλλα 6 άτομα . Ίδιος χώρος , για την ακρίβεια σχεδόν ίδιος με σήμερα . Σίγουρα οι ίδιοι καναπέδες . Απαλή ηλεκτρονική μουσική , λανθάνουσα διάθεση για συζητήσεις υπαρξιακής φύσης , ευγενικοί υπάλληλοι, θα άγγιζε το τέλειο αν ο dj έβαζε και λίγο jazz .

Hoxton , 2008 , τις περισσότερες μέρες : πλήθος που συρρέει απλά για το εναρκτήριο λάκτισμα της μπαρότσαρκας , γιατί όπως λέει και η “athens voice” “όλοι περνάνε μια βόλτα από το Hoxton” . Μέσος όρος για την προσέγγιση της τουαλέτας 10 λεπτά και πιθανότητα εύρεσης χώρου(όρθιος φυσικά) απειροελάχιστη(τις ώρες αιχμής) . Καπνίλα σε βαθμό αηδίας . Κόσμος ανάμεικτος , 30+ κουλτουριάρηδες , τύποι με γραβατούλες κατάλληλες για κωλόχαρτο και milf που λαχταράνε συμπεριφορά ακριβώς αντίθετη με αυτή που επιδεικνύουν οι gay φίλοι τους . Δε γαμιέται .

Εξάρχεια , χειμώνας 2007 – άνοιξη 2008 : κόσμος αρκετός , βλέμματα που δηλώνουν ξεκάθαρα μια ειλικρινή αγωνιστικότητα , το ψιλικατζίδικο στη Θεμιστοκλέους με την ευγενική «γιαγιά» . Μο Better για μετά τις 2 με μουσική που όμοια της δύσκολα βρίσκεις σε άλλο μαγαζί και κόσμο που μπαίνει στο μαγαζί ακόμα και στις 6 το πρωί , όχι για να «περάσει» αλλά για να «βιώσει» . Η γωνιά του Οδυσσέα , στην Μπενάκη , προσελκύει άτομα που δεν κολλάνε στο δήθεν , που θα κάτσουν «κι ας φαίνεται σαν παρακμιακό καφενείο» . Αποτέλεσμα : αμέτρητα , υπέροχα βράδια οινοποσίας και εύθυμης παρέας με ένα από τα πιο φθηνά χύμα κρασιά σε μαγαζί στην Αθήνα αλλά και με καλούς μεζέδες . Και φυσικά ο Οδυσσέας θα είναι πάντα εκεί με το σατανικό γέλιο του αλκοολικού να ρωτήσει «Όλα καλά;».

Στην Πλατεία πριν λίγες μέρες με ρώτησε ένας τύπος «Φίλε μήπως παίζει κάνα φάρμακο;» . Προφανώς το «φάρμακο» αποτελεί κωδική ονομασία για κάποιο είδος ναρκωτικού . Δυστυχώς γι’αυτόν δεν είμαι βαποράκι , ούτε καν χρήστης ουσιών . Μια άλλη μέρα κάποιος με ρώτησε αν θέλω την «πραμάτεια» του . Αρνήθηκα . Την ίδια μέρα 6 τύποι προσπαθούσαν να «κατεβάσουν» την ηλεκτρονική πινακίδα του Δήμου που βρίσκεται στην πλατεία και η οποία αναγράφει αστεία οικολογικά μηνύματα . Δυστυχώς ήταν καλά βιδωμένη . Ματάδες σκάνε στην Μεσολογγίου όποτε γουστάρουν για να κάνουν εξακρίβωση στον καθένα , γιατί καθένας στα Εξάρχεια είναι ύποπτος. Συλλαμβάνουν υπαλλήλους σε μαγαζιά(!) με παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης για μικροπαραβάσεις των καταστημάτων. Και μετά κλαίγονται όταν γίνεται «πέσιμο» . Όλα αυτά αθροιζόμενα προκαλούν μια υστερία του τρόμου στο κοπάδι και διαιωνίζει το στερεότυπο περί αλητών στα Εξάρχεια κτλ . Όμως τα Εξάρχεια είναι απλά μια γειτονιά , από τις λίγες που έχουν μείνει στην Αθήνα , μια γειτονιά με ανθρώπους ελεύθερους . Μια γειτονιά με μικρή εγκληματικότητα, όπου οι κλοπές είναι ελάχιστες και το βράδυ μπορείς να περπατήσεις άφοβα. Δεν υπάρχουν μεγάλα πολυκαταστήματα, στα Εξάρχεια ευημερούν ακόμη τα μικρομάγαζα που σου προσφέρουν όλες τις υπηρεσίες που ευκολύνουν τη ζωή σου, επισκευές, επιδιορθώσεις, ψώνια αργά το βράδυ, λαϊκή αγορά, χασάπικα και μανάβικα, βιβλιοπωλεία, ψιλικατζίδικα, μικρά καφενεία για όλες τις ηλικίες, δώρα. Δεν υπάρχουν μεγάλα club, σκυλάδικα κι εστιατόρια, αλλά μικρά μπαράκια και καφενεία για όλες τις φυλές, μικρά εστιατόρια και μαγειρεία για όλα τα γούστα και όλες τις τσέπες.

Η κουλτούρα του κόσμου στο Γκάζι είναι διαμετρικά αντίθετη με την κουλτούρα του κόσμου στα Εξάρχεια . Επιφανειακά είναι προφανές . Κυριλλέδες με ακριβά αυτοκίνητα , 35άρες στην τρίχα που το παίζουν γκομενάρες , τυπάκια που ακροβατούν ανάμεσα στο emo στιλ και την αηδία, πλουσιόπαιδα που αγόρασαν ένα loft γιατί είδαν ότι είναι μόδα , γενικά απολιτίκ ατμόσφαιρα . Και μην ξεχνάμε και το γεγονός ότι το Γκάζι ήταν πάντα συνοικία εργατών και μεταναστών και τώρα οι τελευταίοι σιγά σιγά απομακρύνονται αφού οι ιδιοκτήτες προτιμούν να τα νοικιάσουν σε έναν επιχειρηματία . Γενικά το Γκάζι συμπυκνώνει ακριβώς ότι συνεπάγεται η έκφραση «πάμε για ένα ποτάκι» βγαλμένη από τα χείλη ενός συμβιβασμένου ιδιωτικού υπάλληλου που όλη την βδομάδα δουλεύει και απλά θέλει να βγει χαλαρά και να δει λίγο «φυσιολογικό» κόσμο. Σκατά δηλαδή . Εξαιρώ φυσικά την gay κοινότητα που έχει βρει εκεί ένα "καταφύγιο"(και καλά κάνει) , αφού τα μισά gay bar της Αθήνας είναι στο Γκάζι .

Από την άλλη , στα Εξάρχεια δεν υπάρχουν πολλά μπαρ . Τα περισσότερα μαγαζιά είναι ένας συνδυασμός καφετέριας και «μαγαζιού για άραγμα και καμία μπύρα» το βράδυ . Αυτό για κάποιους είναι μειονέκτημα αλλά από την άλλη αυτή η έλλειψη προωθεί την επικοινωνία ανάμεσα στα άτομα της παρέας . Δεν είναι τυχαίο ότι να κάνετε μια βόλτα στα στενά και στην πλατεία στα Εξάρχεια θα δείτε παρέες να αράζουν , να μιλάνε , να κάνουν «μαλακίες» κτλ. Στο Γκάζι , στην περιοχή όπου το ένα μπαρ «ξεφυτρώνει» μετά το άλλο, δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια . Εκεί πας για ένα ποτό βρε αδερφέ και ακόμα κι αν κάθεσαι στο πεζούλι , κάθεσαι εκεί και κόβεις κίνηση και έχοντας πληρώσει το ποτό από το διπλανό μαγαζί, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα περίπτερο(!!) παρά μόνο 1-2 «χωμένα» ψιλικατζίδικα . Επίσης δεν είναι τυχαίο που σε όλο το μήκος της πλατείας στο Γκάζι ο φωτισμός είναι υπερβολικός , δεν υπάρχει καν ένας χώρος που να μη σε βλέπουν όλοι και δεν εννοώ να κάνει κάποιος σεξ ή χρήση ναρκωτικών αλλά δεν υπάρχει ίχνος ιδιωτικότητας σε αυτή τη γαμημένη «πλατεία» . Είναι σα να είσαι σε ένα reality με όλους τους προβολείς πάνω σου . Έπεται συνέχεια .