||| ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ |||


ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ : στο αριστερό μέρος υπάρχουν αρχειοθετημένα σε θεματικές ενότητες τα παλιότερα κείμενα(με χρονολογική σειρά).Επίσης οι προσθήκες,οι εμπνεύσεις και τα καινούργια κείμενα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας άναρχης,παντελώς αποσπασματικής και άτακτης δημιουργικής διαδικασίας. Όλα αυτά συνεπάγονται την,χρονικά ασύμβατη με κάθε λογικό προσδιορισμό,δημοσίευση καινούργιων κειμένων σε ότι έχει να κάνει με το παρελθόν,το παρόν και το μέλλον.Αυτά.




Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008

ΔΗΛΩΣΗ

Η συντακτική ομάδα , οι συνεργάτες και όλο το τεχνικό προσωπικό του ιστολογίου αυτού θέλουν να σας ενημερώσουν ότι η άτακτη,άναρχη και μη προβλέψιμη συχνότητα δημοσίευσης κειμένων δεν αποσκοπεί σε κάτι αλλά αποτελεί αποτέλεσμα της ασταθούς έμπνευσης και της επιθυμίας μας για σύνταξη κειμένων μοναδικών με πραγματική ουσία . Ευχαριστούμε για την κατανόηση σας .

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008

Η Υστερία του τρόμου , η κουλτούρα στο Γκάζι και άλλες συναφείς αναφορές που πασχίζουν να βρουν τρόπο σύνδεσης

Hoxton , μια βραδιά καλοκαιριού 2005 : Μέσα στο μαγαζί εγώ , η κοπέλα μου , οι υπάλληλοι και άλλα 6 άτομα . Ίδιος χώρος , για την ακρίβεια σχεδόν ίδιος με σήμερα . Σίγουρα οι ίδιοι καναπέδες . Απαλή ηλεκτρονική μουσική , λανθάνουσα διάθεση για συζητήσεις υπαρξιακής φύσης , ευγενικοί υπάλληλοι, θα άγγιζε το τέλειο αν ο dj έβαζε και λίγο jazz .

Hoxton , 2008 , τις περισσότερες μέρες : πλήθος που συρρέει απλά για το εναρκτήριο λάκτισμα της μπαρότσαρκας , γιατί όπως λέει και η “athens voice” “όλοι περνάνε μια βόλτα από το Hoxton” . Μέσος όρος για την προσέγγιση της τουαλέτας 10 λεπτά και πιθανότητα εύρεσης χώρου(όρθιος φυσικά) απειροελάχιστη(τις ώρες αιχμής) . Καπνίλα σε βαθμό αηδίας . Κόσμος ανάμεικτος , 30+ κουλτουριάρηδες , τύποι με γραβατούλες κατάλληλες για κωλόχαρτο και milf που λαχταράνε συμπεριφορά ακριβώς αντίθετη με αυτή που επιδεικνύουν οι gay φίλοι τους . Δε γαμιέται .

Εξάρχεια , χειμώνας 2007 – άνοιξη 2008 : κόσμος αρκετός , βλέμματα που δηλώνουν ξεκάθαρα μια ειλικρινή αγωνιστικότητα , το ψιλικατζίδικο στη Θεμιστοκλέους με την ευγενική «γιαγιά» . Μο Better για μετά τις 2 με μουσική που όμοια της δύσκολα βρίσκεις σε άλλο μαγαζί και κόσμο που μπαίνει στο μαγαζί ακόμα και στις 6 το πρωί , όχι για να «περάσει» αλλά για να «βιώσει» . Η γωνιά του Οδυσσέα , στην Μπενάκη , προσελκύει άτομα που δεν κολλάνε στο δήθεν , που θα κάτσουν «κι ας φαίνεται σαν παρακμιακό καφενείο» . Αποτέλεσμα : αμέτρητα , υπέροχα βράδια οινοποσίας και εύθυμης παρέας με ένα από τα πιο φθηνά χύμα κρασιά σε μαγαζί στην Αθήνα αλλά και με καλούς μεζέδες . Και φυσικά ο Οδυσσέας θα είναι πάντα εκεί με το σατανικό γέλιο του αλκοολικού να ρωτήσει «Όλα καλά;».



Στην Πλατεία πριν λίγες μέρες με ρώτησε ένας τύπος «Φίλε μήπως παίζει κάνα φάρμακο;» . Προφανώς το «φάρμακο» αποτελεί κωδική ονομασία για κάποιο είδος ναρκωτικού . Δυστυχώς γι’αυτόν δεν είμαι βαποράκι , ούτε καν χρήστης ουσιών . Μια άλλη μέρα κάποιος με ρώτησε αν θέλω την «πραμάτεια» του . Αρνήθηκα . Την ίδια μέρα 6 τύποι προσπαθούσαν να «κατεβάσουν» την ηλεκτρονική πινακίδα του Δήμου που βρίσκεται στην πλατεία και η οποία αναγράφει αστεία οικολογικά μηνύματα . Δυστυχώς ήταν καλά βιδωμένη . Ματάδες σκάνε στην Μεσολογγίου όποτε γουστάρουν για να κάνουν εξακρίβωση στον καθένα , γιατί καθένας στα Εξάρχεια είναι ύποπτος. Συλλαμβάνουν υπαλλήλους σε μαγαζιά(!) με παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης για μικροπαραβάσεις των καταστημάτων. Και μετά κλαίγονται όταν γίνεται «πέσιμο» . Όλα αυτά αθροιζόμενα προκαλούν μια υστερία του τρόμου στο κοπάδι και διαιωνίζει το στερεότυπο περί αλητών στα Εξάρχεια κτλ . Όμως τα Εξάρχεια είναι απλά μια γειτονιά , από τις λίγες που έχουν μείνει στην Αθήνα , μια γειτονιά με ανθρώπους ελεύθερους . Μια γειτονιά με μικρή εγκληματικότητα, όπου οι κλοπές είναι ελάχιστες και το βράδυ μπορείς να περπατήσεις άφοβα. Δεν υπάρχουν μεγάλα πολυκαταστήματα, στα Εξάρχεια ευημερούν ακόμη τα μικρομάγαζα που σου προσφέρουν όλες τις υπηρεσίες που ευκολύνουν τη ζωή σου, επισκευές, επιδιορθώσεις, ψώνια αργά το βράδυ, λαϊκή αγορά, χασάπικα και μανάβικα, βιβλιοπωλεία, ψιλικατζίδικα, μικρά καφενεία για όλες τις ηλικίες, δώρα. Δεν υπάρχουν μεγάλα club, σκυλάδικα κι εστιατόρια, αλλά μικρά μπαράκια και καφενεία για όλες τις φυλές, μικρά εστιατόρια και μαγειρεία για όλα τα γούστα και όλες τις τσέπες.



Η κουλτούρα του κόσμου στο Γκάζι είναι διαμετρικά αντίθετη με την κουλτούρα του κόσμου στα Εξάρχεια . Επιφανειακά είναι προφανές . Κυριλλέδες με ακριβά αυτοκίνητα , 35άρες στην τρίχα που το παίζουν γκομενάρες , τυπάκια που ακροβατούν ανάμεσα στο emo στιλ και την αηδία, πλουσιόπαιδα που αγόρασαν ένα loft γιατί είδαν ότι είναι μόδα , γενικά απολιτίκ ατμόσφαιρα . Και μην ξεχνάμε και το γεγονός ότι το Γκάζι ήταν πάντα συνοικία εργατών και μεταναστών και τώρα οι τελευταίοι σιγά σιγά απομακρύνονται αφού οι ιδιοκτήτες προτιμούν να τα νοικιάσουν σε έναν επιχειρηματία . Γενικά το Γκάζι συμπυκνώνει ακριβώς ότι συνεπάγεται η έκφραση «πάμε για ένα ποτάκι» βγαλμένη από τα χείλη ενός συμβιβασμένου ιδιωτικού υπάλληλου που όλη την βδομάδα δουλεύει και απλά θέλει να βγει χαλαρά και να δει λίγο «φυσιολογικό» κόσμο. Σκατά δηλαδή . Εξαιρώ φυσικά την gay κοινότητα που έχει βρει εκεί ένα "καταφύγιο"(και καλά κάνει) , αφού τα μισά gay bar της Αθήνας είναι στο Γκάζι .



Από την άλλη , στα Εξάρχεια δεν υπάρχουν πολλά μπαρ . Τα περισσότερα μαγαζιά είναι ένας συνδυασμός καφετέριας και «μαγαζιού για άραγμα και καμία μπύρα» το βράδυ . Αυτό για κάποιους είναι μειονέκτημα αλλά από την άλλη αυτή η έλλειψη προωθεί την επικοινωνία ανάμεσα στα άτομα της παρέας . Δεν είναι τυχαίο ότι να κάνετε μια βόλτα στα στενά και στην πλατεία στα Εξάρχεια θα δείτε παρέες να αράζουν , να μιλάνε , να κάνουν «μαλακίες» κτλ. Στο Γκάζι , στην περιοχή όπου το ένα μπαρ «ξεφυτρώνει» μετά το άλλο, δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια . Εκεί πας για ένα ποτό βρε αδερφέ και ακόμα κι αν κάθεσαι στο πεζούλι , κάθεσαι εκεί και κόβεις κίνηση και έχοντας πληρώσει το ποτό από το διπλανό μαγαζί, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένα περίπτερο(!!) παρά μόνο 1-2 «χωμένα» ψιλικατζίδικα . Επίσης δεν είναι τυχαίο που σε όλο το μήκος της πλατείας στο Γκάζι ο φωτισμός είναι υπερβολικός , δεν υπάρχει καν ένας χώρος που να μη σε βλέπουν όλοι και δεν εννοώ να κάνει κάποιος σεξ ή χρήση ναρκωτικών αλλά δεν υπάρχει ίχνος ιδιωτικότητας σε αυτή τη γαμημένη «πλατεία» . Είναι σα να είσαι σε ένα reality με όλους τους προβολείς πάνω σου . Έπεται συνέχεια .

Πέμπτη 1 Μαΐου 2008

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο συντάκτης/συγγραφέας/επιμελητής του blog , οι συνεργάτες του και το πολυμελές προσωπικό τεχνικής υποστήριξης θέλουν να σας ανακοινώσουν ότι οι πολυήμερες διακοπές που απολαμβάνουν εδώ και περίπου 2 βδομάδες(ως διάλειμμα από τον καθημερινό διανοητικό και επαναστατικό αγώνα) θα λαμβάνουν χώρα για λίγες ημέρες ακόμα . Ευχαριστούμε για την καταναόηση .

υ.γ. : θέλουμε να σας ενημερώσουμε ακόμα ότι προ ολίγων ημερών κάποιος "Χριστός" (έτσι τον φωνάζουν) αναστήθηκε . Για να το λένε τόσοι και να το γιορτάζουν στα σκυλάδικα θα είναι σημαντικό γεγονός . Αποποιούμαστε όμως κάθε ευθύνης για την εγκυρότητα της πληροφορίας.

Τετάρτη 16 Απριλίου 2008

Σκυλιά Αδέσποτα,Ελεύθερα...

Επειδή πολλοί το παίζουν φιλόζωοι στις μέρες μας και πουλάνε κουλτούρα μέσα από τα ζώα , πρέπει που και που να φέρνουμε στο μυαλό μας αυτές τις γλυκές φατσούλες που ζουν ανάμεσά μας αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία . Άλλωστε το πρώτο βήμα της πραγματικής ευαισθητοποίησης σε ένα θέμα είναι η συνειδητοποίησή του στις πραγματικές του διαστάσεις . Είναι υπάρξεις φαντάσματα σαν τους άστεγους , με την διαφορά ότι τους αρκεί λίγο φαγητό και μια ζεστή αγκαλιά . Παρακάτω είναι μερικοί σκύλοι που κατά διαστήματα έχω συναντήσει και οι οποίοι με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι τα σκυλιά αξίζουν κάτι καλύτερο από τη συστηματική εγκατάλειψη από ασυνείδητους "κατόχους".



Ο παιχνιδιάρης / Γρ. Λαμπράκη , Πειραιάς








Ο μελαγχολικός



Η συμμορία / Λιμάνι Πειραιά



Υποσιτισμένος / Ομόνοια




Υπναράς 1 / Θησείο



Υπναράς 2 / Μοναστηράκι


Παρασκευή 11 Απριλίου 2008

Αναρχία και Ουτοπία : Σύγκρουση ή Ταύτιση ;


Η αναρχία είναι δυστυχώς μια ιδεολογία που αποτελεί αν όχι την πιο παρεξηγημένη , μία από τις πιο παρεξηγημένες ιδεολογίες που υπάρχουν. Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης συστηματικά και απολυταρχικά την ταυτίζουν με το χάος , τον χουλιγκανισμό , τους «γνωστούς-άγνωστους» , την ωμή βία κτλ.

Αυτή η εσκεμμένη παραπληροφόρηση , η οποία πραγματοποιείται για λόγους προφανείς , έχει ως συνέπεια η μάζα να θεωρεί τους αναρχικούς γενικά υπεύθυνους για σχεδόν κάθε βίαιο γεγονός στις πορείες και γενικά στους κοινωνικούς αγώνες.

Η αλήθεια είναι πολύ μακριά , ούτε καν «στη μέση» …

Η αναρχία γενικά εμπειριέχει την βία ως μορφή αγώνα και αντίστασης . Αλλά από καμία οπτική γωνία δεν εμπεριέχει την τυφλή βία . Επίσης η αναρχία έχει τόση σχέση με το χάος όσο ένα ποδήλατο με την γενετική μηχανική .Καμία .
Η αλήθεια είναι ότι η ταύτιση Αναρχία = Χάος έχει καταντήσει μαλακία.




Η Αναρχία θεωρητικά , με απλά , πολύ απλά λόγια (για σημασιολογικές λεπτομέρειες βλέπε «γκούγκλε») , βασίζεται στην αυτό-οργάνωση . Λέγοντας αυτό-οργάνωση εννοώ μια δομή λήψης αποφάσεων(επιτροπές) όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται άμεσα και με δίκαιο τρόπο και με τρόπο που εκφράζονται όλες οι απόψεις. Η αυτό-οργάνωση όμως θεμελιώνεται σε ανθρώπους που έχουν συνειδητοποιήσει την σημασία της πλήρους ισότητας και της ελευθερίας . Και ελευθερία σε ένα «αναρχικό πλαίσιο» δεν σημαίνει ότι ο καθένας κάνει ότι θέλει(άποψη που εντάσσεται στην ταύτιση Αναρχία=Χάος) αλλά ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζεται και να πράττει χωρίς συντηρητικούς φραγμούς σεβόμενος πάντα τα βασικά δικαιώματα του συνανθρώπου του.Υπάρχουν πολλές αναρχικές «υπο-θεωρίες» , των οποίων η ανάλυση δεν αποτελεί το αντικείμενο αυτής της μικρής πραγματείας . Η ουσία όμως της αναρχίας είναι η απάρνηση κάθε κεντρικής εξουσίας , η ελευθερία , η ισότητα , ο αντι-μιλιταρισμός , η αγάπη για τον άνθρωπο , για το περιβάλλον και για τα ζώα αλλά όχι η βία .


Πολλοί λένε ότι η αναρχία είναι μια ουτοπία και ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη . Ιστορικά , μπορούμε να αναφέρουμε ως παράδειγματα αναρχικών κοινωνιών τις αυτοοργανωμένες αγροτικές κοινότητες στην Ισπανία στις αρχές του 20ου αιώνα ή πιο πρόσφατα τις αυτό-οργανωμένες κοινότητες των Ζαπατίστας στο Μεξικό . Βέβαια , οι τελευταίοι αποκλίνουν από την αναρχική ιδεολογία , δεδομένου του γεγονότος ότι έχουν στρατό .




Δυστυχώς όμως ιστορικά , δεν υπάρχει κάποιο μέρος ή κάποια ιστορική περίοδος όπου η αναρχία υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα .

Πρακτικά , σε ένα καπιταλιστικό σύστημα η αναρχία δεν έχει καμία θέση(και το αντίστροφο), διότι διαφέρει θεμελιωδώς . Προφανώς χρειάζεται να έχει πραγματοποιηθεί αρχικά μια μορφή επανάστασης και να «πέσει» το κυρίαρχο σύστημα του καπιταλισμού . Ας δεχθούμε θεωρητικά ότι οι καπιταλιστικές δομές καταστρέφονται από μια ξαφνική επανάσταση. Θα μπορούσε να εφαρμοστεί μια μορφή αναρχικής οργάνωσης ;


Αυτό το ερώτημα με απασχολεί ενίοτε . Αλλά κάθε φορά δεν καταλήγω σε μία απάντηση σαφή. Σίγουρα οι παράγοντες είναι πολλοί : ο τρόπος και οι άνθρωποι από τους οποίους ξεκίνησε η επανάσταση , οι κοινωνικές,πολιτικές και οικονομικές συνθήκες στην προ-επαναστατική περίοδο και το μέγεθος της καταπίεσης που θα είχαν δεχθεί οι άνθρωποι από το προηγούμενο σύστημα είναι μόνο μερικοί από αυτούς . Πιστεύω ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί σίγουρα σε μία μικρή κλίμακα , το θέμα είναι αν θα μπορούσε να καθιερωθεί σε έναν μεγάλο γεωγραφικό χώρο για μια μεγάλη χρονική περίοδο .


Ίσως , τελικά , ο τίτλος θα έπρεπε να είναι : Αναρχία και Ουτοπία : Μια αμφίρροπη μάχη. Γιατί κάποια ερωτήματα υπάρχουν για να γεννιούνται άλλα και όχι για να απαντηθούν αυτά καθεαυτά.

Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

Ψυχοφάρμακα και Χρήμα...

Το σχόλιο : Αναμφισβήτητα , οι φαρμακευτικές εταιρείες και δη οι μεγάλες είναι πραγματικά πολύ κερδοφόρες.Μάλιστα, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο τομέας με τον οποίο καταπιάνονται (φάρμακα - θεραπεία) έχει σταθερή "ζήτηση" (προφανώς αφού η υγεία είναι για όλους τους ανθρώπους πολύ σημαντική) , καταλαβαίνει ότι στα παρασκήνια που διαδραματίζονται στον αγώνα για την ανακάλυψη ενός νέου φαρμάκου ή την προώθηση κάποιων καινούργιων σίγουρα εμπλέκουν άτομα "υψηλών κλιμακίων" . Κανείς δεν αμφισβητεί ότι πολλά φάρμακα είναι σημαντικότατα και έχουν σώσει πολλές ζωές .Το πρόβλημα αρχίζει από το σημείο που εγκαθιδρύεται και κυριαρχεί μια κακοήθης διαπλοκή ανάμεσα στην συγκρότηση και επικράτηση ενός «βιολογικού μοντέλου» στην ιατρική (που μεταφράζεται, στο θεραπευτικό πεδίο, ως ένα «φαρμακευτικό μοντέλο») και στην επιδίωξη των φαρμακευτικών εταιρειών να αυξήσουν όσο γίνεται περισσότερο τις πωλήσεις και τα κέρδη τους από την με κάθε τρόπο προώθηση των προϊόντων τους.

Θέλουν να μας κάνουν ζόμπι.Να 'παν να γαμηθούν .
[Το σχόλιο αυτό απορέει από το παρακάτω άρθρο]


Tο άρθρο που ακολουθεί είναι μέρος της ανακοίνωσης που έκανε ο Θόδωρος Mεγαλοοικονόμου, γιατρός στο Ψυχιατρικό Nοσοκομείο Aθήνας, στο συνέδριο για την «Ψυχιατρική στην Eλλάδα και την πορεία της Ψυχιατρικής Mεταρρύθμισης» που οργάνωσε η Eπιστημονική Ένωση ΨNA και τα Tετράδια Ψυχιατρικής στις 15 – 17 Δεκεμβρίου 2004 . Είναι αρκετά εκτενές αλλά αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε .


ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΩΣ ΠΡΟΪΟΝ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ
Είναι γνωστό ότι η έρευνα των δραστικών / θεραπευτικών ουσιών, η παραγωγή και η εμπορική τους διάθεση δεν ήταν ποτέ στα χέρια του κράτους, ούτε (η έρευνα) στα χέρια των πανεπιστημίων ως ανεξάρτητων φορέων. Γινόταν, πάντα, από ιδιωτικές επιχειρήσεις (σήμερα μερικές από αυτές είναι από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές παγκοσμίως) με κίνητρο το κέρδος.

Όπως έγραψε ο Irvin Cohen, που πρώτος έθεσε σε δοκιμή το Librium, “η ιστορία των βενζοδιαζεπινών (Valium κλπ) αποτελεί, βασικά, ένα μοντέλο τού πώς ένας θεραπευτικός παράγοντας επινοείται και προωθείται από ένα φαρμακοβιομήχανο, που απλώς αναζητάει ένα φάρμακο ανώτερο από άλλα που είναι ήδη στην αγορά” . Η έρευνα των πανεπιστημιακών επιστημόνων ήταν πάντα, στον ένα στον άλλο βαθμό, χρηματοδοτημένη από τις εταιρείες, σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους.


Μόνο όποιος εθελοτυφλεί, δεν μπορεί να δει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η νομοτελειακή ανάγκη της εταιρείας να προωθήσει το προϊόν της και να κερδίσει από αυτή την προώθηση. Και όχι απλώς να κερδίσει, αλλά και να εξάγει ένα αυξημένο ποσοστό κέρδους σε σχέση με το κεφάλαιο που έχει επενδύσει. Είναι επόμενο ότι, όπως συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική εταιρεία, θα γίνει η κάθε δυνατή προσπάθεια να πεισθεί ο καταναλωτής για την ποιότητα του προϊόντος και ότι θα χρησιμοποιηθεί κάθε δυνατό μέσο επηρεασμού της «επιλογής» του, θεμιτό και αθέμιτο.

Το γεγονός ότι μεσολαβούν ελεγκτικοί μηχανισμοί για την καταλληλότητα του φαρμάκου, τις παρενέργειές του και τους κινδύνους από τη χρήση του (έτσι ώστε να δοθεί ή όχι άδεια κυκλοφορίας με συγκεκριμένες, κάθε φορά, ενδείξεις), δεν αποτελεί ασφάλεια για τον καταναλωτή, δεδομένου ότι η φαρμακευτική εταιρεία έχει τα μέσα να επηρεάζει όχι μόνο την έρευνα και την παραγωγή επιστημονικών εργασιών, που επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, ελαχιστοποιώντας ή και αποκρύπτοντας τις παρενέργειες και τους κινδύνους, αλλά και τους ίδιους τους ελεγκτικούς / αδειοδοτικούς μηχανισμούς, μέσα από ένα πολυδαίδαλο δίκτυο διαπλοκής και διαφθοράς, που υφαίνεται γύρο από τα τεράστια κονδύλια των εταιρειών για δωροδοκία και εξαγορά όλων των κομβικών σημείων στην διακίνηση και προώθηση του φαρμάκου – με πρώτους, μια μεγάλη μερίδα γιατρών.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΩΝ

Δεν είναι μόνο ότι οι πολυεθνικές του φαρμάκου έχουν συμβάλλει στην πρωτοκαθεδρία, στις μέρες μας, της βιολογικής κατεύθυνσης στην ψυχιατρική, αλλά έχουν, επίσης, συμβάλλει και στον αποικισμό της ίδιας της λεγόμενης «κοινωνικής» ψυχιατρικής από την πρωτοκαθεδρία του φαρμάκου. Η πλειοψηφία των ψυχιάτρων, αλλά και των γιατρών άλλων ειδικοτήτων, είναι πεπεισμένη (και εκπαιδεύεται να είναι πεπεισμένη) για την μονοδιάστατη βιολογική βάση της ψυχικής δυσφορίας / αρρώστιας / διαταραχής, ως δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, την οποία μπορεί κανείς να επιδιορθώσει διαμέσου του φαρμάκου. Αυτή η «προδιάθεση» (που στην ακραία, δογματική εκδοχή της, ισοδυναμεί με καθαρή δεισιδαιμονία και προκατάληψη) παγιώνεται από τη δράση των εταιρειών και των τεράστιων κονδυλίων που διαθέτουν για τον επηρεασμό των γιατρών.

Το αποτέλεσμα είναι ότι, στις μέρες μας, αυτά τα ψυχοφάρμακα έχουν τέτοια πέραση, που η πλειοψηφία των ασθενών βλέπει τους γιατρούς κυρίως ως «ενδιάμεσους» διαρκώς νεότερων προϊόντων με μαγικές δυνατότητες, παρά ως θεραπευτές, ικανούς να χρησιμοποιήσουν την ίδια τη σχέση γιατρού - ασθενή θεραπευτικά.

Σκοπός των εταιρειών δεν είναι, φυσικά, απλώς η μονοπώληση, από το φάρμακο, της θεραπείας των επίσημα διαγνωσμένων ως πασχόντων από μια ψυχική διαταραχή, αλλά η διάχυση του φαρμάκου στον γενικό πληθυσμό, διαμέσου όλων των ιατρικών ειδικοτήτων και ιδιαίτερα αυτών που εμπλέκονται στην πρωτοβάθμια υγεία και στη λειτουργία των εξωτερικών ιατρείων. Ένα μεγάλο μέρος της λεγόμενης «κοινωνικής ψυχιατρικής» δεν ανάγεται σε τίποτα περισσότερο «από την αδιαφοροποίητη και εκτεταμένη συνταγογράφηση των ψυχοφαρμάκων στον πληθυσμό», μέσα από τις ίδιες τις κοινοτικές υπηρεσίες, που υποτίθεται ότι θα αναδείκνυαν, στην αντίληψη και στην πρακτική τους, τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του ψυχικού πόνου (ενάντια στην αναγωγική/απλοποιητική προσέγγιση της ιδρυματικής - νοσοκομειακής ψυχιατρικής).

ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ-ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΠΟΥΣ

Η επιδίωξη των φαρμακευτικών εταιρειών να διαδώσουν όσο γίνεται περισσότερο και να κάνουν απαραίτητο για τον καθένα, το κάθε είδους «χάπι της ευτυχίας», συμπίπτει με τις κεντρικές κατευθύνσεις της σύγχρονης βιοπολιτικής, για τον έλεγχο του πληθυσμού. Μέσα στον ορυμαγδό των διεθνών οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών γεγονότων της φετεινής χρονιάς, δεν έγιναν όσο έπρεπε αντιληπτές μερικές εξαιρετικά επικίνδυνες εξελίξεις, που έχουν σχέση με την επιδίωξη περαιτέρω ενδυνάμωσης της παντοκρατορίας των πολυεθνικών του φαρμάκου, διαμέσου της διαπλοκής τους με μια από τις πιο αντιδραστικές κυβερνήσεις στην ιστορία του καπιταλισμού, την κυβέρνηση Μπους.

Ήδη πριν από τις πρόσφατες εκλογές στις HΠΑ, η κυβέρνηση Μπους ανακοίνωσε ότι προωθεί ένα υποχρεωτικό πρόγραμμα «ψυχικής υγείας», που αφορά τον έλεγχο όλου του πληθυσμού των HΠΑ, συμπεριλαμβανόμενων όλων των παιδιών - και αυτών της προσχολικής ηλικίας - για την πιθανότητα «ψυχικών διαταραχών», ήδη παρόντων, ή με προδιάθεση ν’ αναπτυχθούν στο μέλλον, έτσι ώστε τα παιδιά αυτά να κάνουν «έγκαιρη θεραπεία» με ψυχοφάρμακα, αντιψυχωσικά και αντικαταθλιπτικά.

Όπως αποκάλυψε το περιοδικό “British Medical Journal” (BMJ), στις 19 Ιουνίου, η κυβέρνηση Μπους είχε ορίσει, τον Απρίλιο του 2002, μια Επιτροπή, με το όνομα «Πρωτοβουλία Νέας Ελευθερίας» (New Freedom Initiative) με σκοπό να κάνει μια πλήρη μελέτη του συστήματος παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας των ΕΠΑ. Η Επιτροπή εξέδωσε τις συστάσεις της, τον Ιούλιο του 2003 και η κυβέρνηση Μπους έδωσε οδηγίες σε περισσότερους από 25 ομοσπονδιακούς φορείς ν΄ αναπτύξουν ένα σχέδιο εφαρμογής βασισμένο πάνω σ’ αυτές τις συστάσεις.

Οι προτάσεις της Επιτροπής συνοψίζονται στον ολοκληρωτικό έλεγχο (screening), από πλευράς ψυχικής υγείας, των «καταναλωτών όλων των ηλικιών». Σύμφωνα με την Επιτροπή, αυτό είναι αναγκαίο γιατί «παρά την συχνότητά τους, οι ψυχικά διαταραχές συχνά δεν διαγιγνώσκονται».

Ο πρόεδρος της Επιτροπής, ψυχίατρος Graham Emslie, δήλωσε ότι «κάθε χρόνο μικρά παιδιά διώχνονται από το νηπιαγωγείο και τους παιδικούς σταθμούς λόγω εξαιρετικά διαταρακτικών συμπεριφορών και συναισθηματικών διαταραχών». «Υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία ότι αν ταυτοποιήσεις, σ’ ένα πρώιμο στάδιο τα παιδιά που είναι επιθετικά, μπορείς να παρέμβεις… και ν΄ αλλάξεις την διαδρομή της ζωής τους».

ΤΟ “TEXAS PROJECT”

Ο Gr. Eslie είναι αυτός που είχε επιμεληθεί της ανάπτυξης του γνωστού ως «πιλοτικού προγράμματος του Τέξας», πάνω στο οποίο βασίζεται το σχέδιο της κυβέρνησης Μπους.(7) Το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα είναι γνωστό ως “Texas Medication Algorithm” (TMAP) και είχε εφαρμοστεί από τον Μπους, όταν ήταν κυβερνήτης του Τέξας, στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και στο σωφρονιστικό σύστημα (φυλακές) της πολιτείας αυτής, με τη χρηματοδότηση, μεταξύ άλλων και αρκετών μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών και με τη θερμή υποστήριξη της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΑΡΑ), που είχε καλέσει για την αύξηση της χρηματοδότησης για την εφαρμογή του σχεδίου αυτού. Όπως δήλωσε ο διευθυντής του τομέα έρευνας της ΑΡΑ, «αυτό που είναι καλό με το ΤΜΑΡ, είναι ότι αποτελεί ένα λογικό σχέδιο βασισμένο πάνω σε στοιχεία για την αποτελεσματικότητα από κλινικές δοκιμές».

Το ΤΜΑΡ προωθεί τη χρήση των νέων και πανάκριβων αντιψυχωσικών και αντικαταθλιπτικών για τη θεραπεία, μεταξύ άλλων, των παιδιών σχολικής ηλικίας, στα οποία έχει τεθεί η διάγνωση «προβλήματα συμπεριφοράς».

Όπως έγραψε το British Medical Journal, το σχέδιο που προτείνει η Επιτροπή που όρισε ο Μπους, ξεκινά με μια μεγαλόστομη διακήρυξη υπέρ της «πλήρους ενσωμάτωσης των ψυχικά πασχόντων στην κοινότητα, με την παροχή υπηρεσιών στην κοινότητα, παρά σε ιδρύματα» («Progress Report” της “New Freedom Initiative”, Μαρτίου 2004). Και προχωρά να εξηγήσει τι εννοεί με αυτό.

Προτείνει τη «σύνδεση του ελέγχου (screening) με θεραπεία και υποστηρικτικά συστήματα”, μεταξύ άλλων και “legge artis θεραπείες”, που χρησιμοποιούν «ειδικά φάρμακα για ειδικές συνθήκες». Η Επιτροπή συστήνει το ΤΜΑΡ, ως ένα μοντέλο σχεδίου φαρμακευτικής θεραπείας, που δείχνει μια «βασισμένη στη εμπειρία πρακτική (evidence based practice) που οδηγεί σε καλλίτερα αποτελέσματα στους καταναλωτές».



ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

Ωστόσο, το Texas project ήρθε μ΄ ένα εκκωφαντικό τρόπο στο προσκήνιο της δημοσιότητας στις HΠΑ όταν, στις 15 Mαΐου 2004, ο Allen Jones, ένας αξιωματούχος του Γραφείου του Γενικού Επιθεωρητή (Inspector General) στην Πενσυλβάνια, που συμμετείχε στην εφαρμογή, σ’ αυτή την πολιτεία, μιας εκδοχής αυτού του προγράμματος, αποκάλυψε ότι «ανώτεροι υπάλληλοι σε κρίσιμα πόστα για την υλοποίηση του σχεδίου χορήγησης των φαρμάκων, έλαβαν χρήματα και δώρα από τις φαρμακευτικές εταιρείες που ενδιαφέρονται για τον φαρμακευτικό αλγόριθμο». O Jones απολύθηκε, γι’ αυτές τις αποκαλύψεις του, στα μέσα του Ιουνίου.

Ο Jones είχε δηλώσει, τότε, ότι «η ίδια πολιτικο-φαρμακευτική συμμαχία, που βρίσκονταν πίσω από το ΤΜΑΡ, χρησιμοποιούσε την «New Freedom Commission», για να ενισχύσει το ΤΜΑΡ ώστε να γίνει ολοκληρωμένη εθνική πολιτική για την θεραπεία των ψυχικών διαταραχών με ακριβά και πατενταρισμένα φάρμακα, που έχουν αμφίβολα αποτελέσματα και θανάσιμες παρενέργειες και να αναγκάσει τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες να πληρώνουν αυτά τα φάρμακα».


Η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

Για να καταλάβει κανείς τι διακυβεύεται στο ζήτημα της φρενήρους προσπάθειας των φαρμακευτικών εταιρειών για την αύξηση της διάδοσης των νεότερων ψυχοφαρμάκων, αρκεί να συγκρίνει το κόστος της θεραπείας με ένα παλιό αντιψυχωτικό (το Aloperidin), με αυτό των νεότερων, λεγόμενων «άτυπων» αντιψυχωτικών, τα οποία, ενώ δεν έχουν μεγαλύτερη (αντίθετα, συνήθως, ίση ή μικρότερη) αποτελεσματικότητα από το Aloperidin (το οποίο χρησιμομοιούν πάντα ως σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης), παρουσιάζουν το πλεονέκτημα ότι δεν έχουν, ή έχουν σε μικρό βαθμό, τις πολύ ενοχλητικές παρενέργειες του πρώτου, ιδιαίτερα αυτές που προέρχονται από το εξωπυραμιδικό σύστημα (τρόμος, ακαθησία, δυστονία κλπ, αλλά και την εξαιρετικά σοβαρή όψιμη δυσκινησία) και έτσι γίνονται περισσότερο ανεκτά από τους ασθενείς (χωρίς αυτό, φυσικά, να είναι πάντα ο κανόνας, δεδομένου ότι και αυτά έχουν παρενέργειες και, εν πάσει περιπτώσει, ακόμα και γι’ αυτά τα «άτυπα», που κυκλοφορούν αρκετά χρόνια τώρα, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να διαπιστωθεί πραγματικά η τυχόν δυσμενής επίδρασή τους). Υπολογίζοντας την αντιστοιχία της δοσολογίας ανάμεσα στα διαφορετικά φάρμακα, με ισοδύναμη δοσολογία, η μηνιαία θεραπεία με Aloperidin στοιχίζει 5 Ευρώ, ενώ με τα νεώτερα Risperdal και Zyprexa στοιχίζει 189 και 330 Ευρώ αντίστοιχα.


Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, η ολανζαπίνη (Zyprexa), που φιγουράρει ως πρώτης γραμμής φάρμακο στο ΤΜΑΡ, είχε έσοδα από τις παγκόσμιες πωλήσεις της, το 2003, 4,28 δισ. δολάρια, αποτελώντας το πρώτο σε πωλήσεις φάρμακο της Elli Lilly. Τα έσοδα από την ολανζαπίνη ανήλθαν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των εσόδων από τις συνολικές πωλήσεις της Lilly. Σύμφωνα με τους New York Times (περσινό άρθρο του Gardiner Harris), 2,63 δισ. δολάρια ήταν τα έσοδα από τις πωλήσεις της ολανζαπίνης στις ΕΠΑ, εκ των οποίων, το 70% πληρώνεται από κρατικές υπηρεσίες (Medicare, Medicaid).



ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Κύκλοι μέσα από το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (γύρω από τον γερουσιαστή Ron Paul), δήλωναν, το Σεπτέμβρη του 2004, ευθαρσώς ότι «η φαρμακευτική βιομηχανία έπεισε τον πρόεδρο Μπους να υποστηρίξει τον υποχρεωτικό έλεγχο της κατάστασης ψυχικής υγείας κάθε παιδιού στις ΕΠΑ, συμπεριλαμβανόμενων αυτών της προσχολικής ηλικίας και συνεχίζει τώρα τις προσπάθειές της για να πείσει το Κογκρέσσο... Το σχέδιο αυτό δεν είναι παρά μια δυσκόλως υποκρυπτόμενη προσπάθεια των φαρμακευτικών εταιρειών να επιτύχουν μιαν ευρύτερη αγορά για τα πανάκριβα αντικαταθλιπτικά και αντιψυχωτικά τους φάρμακα, βάζοντας την κυβέρνηση σε περιοχές της ζωής των Αμερικανών που μέχρι τώρα δεν της ανήκαν... Το πραγματικό όφελος για τις φαρμακευτικές εταιρείες θα είναι η αναγκαστική χορήγηση φαρμάκων στα παιδιά, την οποία θα έχει ως αποτέλεσμα -όπως μάθαμε μ΄ ένα τραγικό τρόπο με τη Ritalin- ακόμα και όταν οι γονείς αρνούνται» (Kent Snyder, εκ μέρους της Liberty Committee, που ίδρυσε ο Paul).Μάλιστα ο Paul επρόκειτο να καταθέσει μια τροπολογία ενάντια στην συμπερίληψη στον σχετικό οικονομικό προϋπολογισμό για το 2005, του σχεδίου για τον υποχρεωτικό έλεγχο και χορήγηση ψυχοφαρμάκων στα παιδιά. (Για την ριταλίνη βλέπε παρακάτω, με αφορμή την επαναφορά της στη θεραπευτική πρακτική στην Ιταλία).

Γενικά, τα σχέδια του Μπους έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από όλο το πολιτικό φάσμα. Χαρακτηρίστηκαν ως η πιο ολοκληρωτικού χαρακτήρα προσπάθεια για να αναχθεί η διαφωνία, ή η «παρέκκλιση», σε παθολογία (σε ψυχική διαταραχή) -δεδομένου ότι, όπως υπολογίζει η επιτροπή, που συγκρότησε την πρόταση, διαμέσου των σχολείων και μόνο, θα μπορούν να ελέγξουν 52 εκατομμύρια μαθητές και 6 εκατομμύρια ενήλικες που δουλεύουν στα σχολεία. Άλλοι, τόνισαν ότι «αμφισβητούνται τα γονικά δικαιώματα πάνω στα παιδιά», ότι «επιβάλλεται ένας ”πολιτικά σωστός”, αντι-αμερικανικός τρόπος ζωής» κλπ.


Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ . ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΡΟ, Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΣ

Καταλαβαίνει κανείς ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες, όπως θα φανεί παρακάτω, θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο στη διάθεσή τους, από τη μια, για νά μεγαλοποιήσουν τη δραστικότητα και να πολλαπλασιάσουν τις ενδείξεις χρήσης του φαρμακευτικού τους προϊόντος και από την άλλη, για να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν τη δημοσιοποίηση των κινδύνων από τη χρήση του.

Ο Jones δεν είχε παραλείψει να σημειώσει ότι οι εταιρείες που συμμετείχαν στο ξεκίνημα του “Texas project” ήταν και οι μεγάλοι χηματοδότες της προεκλογικής εκστρατείας του Μπους – την ίδια στιγμή που μέλη της παραπάνω αναφερθείσας New Freedom Commission είχαν χρηματίσει μέλη συμβουλευτικών επιτροπών των ίδιων αυτών εταιρειών και άλλα είχαν άμεση σχέση με το ΤΜΑΡ.

Είναι γνωστό ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες συνεισέφεραν στην προεκλογική εκστρατεία του Μπους τρεις φορές περισσότερα χρήματα απ΄ ό, τι σ΄ αυτήν του Κέρι. Από τα 1.6 δισ. δολλάρια των εισφορών της Eli Lilly στα πολιτικά κόμματα, το έτος 2000, το 82% πήγε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στον Μπους. Ηταν τότε που ο Μπους, στην προεκλογική του εκστρατεία, υποστήριζε ανοιχτά το Texas project και, επίσης, το γεγονός ότι η νομοθεσία που είχε περάσει, επεξέτεινε την κάλυψη των ψυχοφαρμάκων από το ομοσπονδιακό πρόγραμμα Medicaid.

Αλλά και άλλες φαρμακευτικές εταιρείες, που βρίσκονται πίσω από το Texas project, χρηματοδοτούσαν γενναία (και εξακολούθησαν και το 2004) την προεκλογική εκστρατεία του Μπους (είχαν δώσει, μέχρι τον Απρίλη φέτος, 764.274 δολ. στον Μπους και μόλις 149.400 δολ. στον Κέρι).


ELI LILLY ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΠΟΥΣ : ΜΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ

Ειδικώτερα, για τις σχέσεις της Eli Lilly με την οικογένεια Μπους, πολλοί μιλούν για δεσμούς που ισοδυναμούν με ένα Lillygate (τα στοιχεία από το άρθρο του Bruce Levine).

Για να γίνει ανάγλυφα κατανοητό πώς ασκούνται οι επηρεασμοί και τι πραγματικά είναι η περίφημη «διαπλοκή», αρκεί να δει κανείς ποιοί βρίσκονται ή βρίσκονταν στις μισθοδοτικές καταστάσεις της Eli Lilly:

- ο πατήρ Μπους, πρώην πρόεδρος των ΕΠΑ, πρώην αρχηγός τηςCIA, πρώην μέλος του συμβουλίου των διευθυντών (Board of Directors) της Lilly.

- ο Sidney Taurel, γενικός διευθυντής (chief executive officer-CEO) της Lilly, που διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπους το νεώτερο, μέλος του Homeland Security Council (Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας).

- ο Ken Lay, πρώην CEO της Enron και πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Lilly.

- ο Mitch Daniels, πρώην διευθυντής Διαχείρισης και προϋπολογισμού του Μπους και πρώην αντιπρόεδρος της Lilly.

- η Εθνική Συμμαχία για τοους Ψυχικά Ασθενείς (Νational Alliance for the Mentally Ill - NAMI).

Επιπλέον, μερικά από τα μέλη της New Freedom Commission, ήταν μέλη των διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών αυτών, ενώ άλλα είχαν άμεσους δεσμούς με το ΤΜΑΡ.

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008

Άναρχα δομημένες σκέψεις για τα Μαθηματικά και τη Ζωή , Part I

Ø Η Ζωή είναι ένας μεγάλος κύκλος , του οποίου η περίμετρος αποτελείται από άπειρα σημεία-στιγμές και άλλες τόσες εικόνες.

Ø Κάθε διάμετρός του συνιστά την οδό που ενώνει την δράση και την αντίδραση μιας πεπερασμένης χρονικής στιγμής.

Ø «Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που στο τέλος δεν μένει παρά η αλήθεια» Οδ. Ελύτης



Αυτά τα παιχνίδια με τις λέξεις δεν είναι τίποτα περισσότερο από απλά δείγματα του πως μπορεί κάποιος με τη δύναμη των λέξεων να συνδέσει τα Μαθηματικά με κάποιες «σταθερές» της Ζωής . Όμως,δυστυχώς ή ευτυχώς (για μένα ευτυχώς) , τα Μαθηματικά είναι, ούτως ή άλλως, άμεσα συνδεδεμένα με αυτό που αποκαλούμε Ζωή .

Από αρχαιοτάτων χρόνων φιλόσοφοι αρχικά και έπειτα οι πρώτοι μαθηματικοί,φυσικοί και αστρονόμοι ασχολήθηκαν με την επιστήμη των αριθμών και τον τρόπο που επηρεάζουν την καθημερινότητα. Τέθηκαν έτσι σιγά σιγά οι βάσεις,πάνω στις οποίες θα χτιζόταν,σε διάστημα πολλών αιώνων φυσικά, το μαθηματικό οικοδόμημα . Ένα οικοδόμημα με θεμέλια την Γεωμετρία, την Μαθηματική Ανάλυση, την Άλγεβρα, τα Εφαρμοσμένα, τα Διακριτά Μαθηματικά και με όλο και περισσότερες προεκτάσεις όπως την Κοσμολογία, το Χάος και συναφείς αλληλοσυνδεόμενους κλάδους όπως η Αστρονομία, η Φυσική, η Βιολογία, η Γενετική κτλ .


Υπάρχουν πολλά παραδείγματα , για την ακρίβεια χαοτικά πολλά , του πως τα Μαθηματικά επηρεάζουν τη Ζωή και το αντίστροφο . Άλλωστε σε κάθε σχέση πάθους(sic) συμμετέχουν και αλληλεπιδρούν δύο πρόσωπά ,ίσως και παραπάνω - πάντως όχι ένα .Αρκεί να αναφέρουμε μερικά από αυτά .



Ο άνθρωπος από πολύ παλιά λειτουργούσε σκεπτόμενος μαθηματικά, παρόλο που πιθανότατα δεν το έκανε συνειδητά. Από πολύ παλιά σε πρωτόγονες κοινωνίες οι άνθρωποι πραγματοποιούσαν σχέσεις αλγεβρικών ομάδων στους κανόνες που ρύθμιζαν την επιμειξία τους. Αντίστοιχα τα ζώα, έστω κι αν δεν έχουν συνείδηση ότι το κάνουν, «επιλύουν» προβλήματα διαφορικού λογισμού. Η καμπύλη καταδίωξης ενός λαγού από έναν σκύλο ελαχιστοποιεί το χρόνο στον οποίο ο σκύλος θα φτάσει το λαγό. Αν ο λαγός αποβλέπει να φτάσει κάπου , ο σκύλος θα κάνει μια καμπύλη η οποία ελαχιστοποιεί το χρόνο στον οποίο θα τον προλάβει, άρα ο σκύλος εδώ λύνει μια διαφορική εξίσωση .

Έπειτα , η μουσική αποτελεί την καταγωγή της θεωρίας της προσθετικής σύνθεσης . Στην εποχή του Πυθαγόρα έγινε η πρώτη συστηματική αλλά συγχρόνως και καθοριστική προσπάθεια υπαγωγής του φαινομένου της μουσικής σε Μαθηματικές σχέσεις.

Δύο βασικά ερωτήματα απασχολούν τους Πυθαγόρειους: α) Πότε δύο ήχοι (νότες) συνηχούν αρμονικά, β) Ποια είναι η βαθύτερη αιτία αυτής της αρμονικής συνήχησης. Ήδη είχε τεθεί ρητά το πρόβλημα της αρμονίας. Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση φαίνεται να προέρχεται μέσα από την παρατήρηση και το πείραμα, τις δύο βασικές δηλαδή επιστημονικές δραστηριότητες, οι οποίες οδηγούν στη διατύπωση του πρώτου νόμου στον οποίο υπακούει η αρμονία. "Όταν δύο χορδές έχουν μήκη ανάλογα με δύο από τους αριθμούς 1, 2, 3, 4, τότε συνηχούν αρμονικά". Έτσι κατασκευάζεται η περίφημη Πυθαγόρεια κλίμακα η οποία χρησιμοποιήθηκε για πολλούς αιώνες σαν φυσική κλίμακα μουσικής σύνθεσης. Ο δεύτερος νόμος είναι αρκετά πιο περίπλοκος και δεν αξίζει να αναφερθεί .

Ακόμα , όπως αναφέρει ο Ιάννης Ξενάκης σε συνέντευξή του στο Musique en Creation – Contrechamps , οι μουσικοί πραγματοποίησαν ανακαλύψεις που έχουν θέση στην πρωτοπορία των Μαθηματικών , χωρίς όμως να το γνωρίζουν . Για παράδειγμα : οι τέσσερις μορφές μιας μελωδίας σχηματίζουν ομάδα ισομορφικών μετασχηματισμών , δηλαδή ίση με τη γεωμετρική ομάδα του ορθογωνίου . Υπάρχει κάποια συγγένεια ανάμεσα σ’αυτό τον τύπο γεωμετρικής σκέψης στη μουσική και τη συνδυαστική των συμμετριών που υπάρχει στον κόσμο που μας περιβάλλει, η οποία φτάνει έως τον κβαντικό χώρο .

Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα ακόμα , στην φιλοσοφία και σε τόσους άλλους τομείς . Αλλά με μια αναζήτηση στο γκούκλε(sic) βρίσκει κανείς πολλές πληροφορίες .Βασικά , όμως , ποιος τα γαμάει όλα αυτά ;




Έχει σημασία το θεώρημα της μη πληρότητας του Κουρτ Γκέντελ για έναν μετανάστη που προσπαθεί να βγάλει άδεια παραμονής ή για έναν αλκοολικό ή έναν ναρκομανή που προσπαθεί να απεξαρτητοποιηθεί ; Ή πόση σημασία μπορεί να έχει για έναν καρκινοπαθή η απόδειξη του θεωρήματος του Fermat πριν από περίπου 10 χρόνια μετά από παραπάνω από 3 αιώνες προσπαθειών ;

Γενικά τα μαθηματικά(και οι άλλες επιστήμες) έχουν επίδραση στους ανθρώπους μόνο όταν εμπλέκονται με άμεσο τρόπο στην καθημερινότητα τους . Αυτό είναι απόλυτα λογικό και κατανοητό .

Το θέμα είναι κατά πόσο η μαθηματική γνώση και η περιεχόμενη ομορφιά της θα μπορούσε να γίνει προσιτή στο ευρύ κοινό(πέρα από τα εκλαϊκευμένα βιβλία) ή αν υπάρχει λόγος να γίνει αυτό …

Αυτά για αρχή . Το θέμα μαθηματικά-καθημερινότητα-ζωή είναι αρκετά ευρύ και ενδιαφέρον και περιμένω σχόλια για την πραγματοποίηση μιας πολυσυλλεκτικής συζήτησης .

Τρίτη 25 Μαρτίου 2008

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Μια εικαστική πρόταση μιας εναλλακτικής "Ιθάκης" . Αν και περιέχει σαφή στοιχεία ντετερμινισμού και αιτιοκρατίας (βλέπε πλαίσιο και συμμετρία στο κέντρο) , εντούτοις νομίζω ότι οπτικά για να φτάσει κάποιος στο κέντρο συλλέγει ποικίλλα στοιχεία που μάλλον τείνουν σε χαοτικές και μη στοιχειοθετήσιμες οπτικές καταστάσεις . "Κλικάροντας" πάνω στην εικόνα μπορείτε να την δείτε στο πραγματικό της μέγεθος και στην πραγματική της διάσταση.





Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008

Σκόρπιες σκέψεις περί των επαναστατών του κώλου(και όχι μόνο) , Part I

Επανάσταση : 1. δυναμική λαϊκή εξέγερση κατά της εξουσίας , που αποβλέπει στην ανατροπή του πολιτικού ή κοινωνικού καθεστώτος ή την απελευθέρωση από ξένο κατακτητή . 2. απότομη και ριζική αλλαγή των καθιερωμένων , που επιφέρουν αλλαγές σε έναν τομέα(βιομηχανικό,αγροτικό κτλ) 3 . ριζική μεταβολή των αρχών τομέα,επιστήμης ή τέχνης . 4. η έντονη αντίδραση κάποιου σε ότι θεωρεί καταπιεστικό . [ Γ. Μπαμπινιώτης , Κέντρο Λεξικολογίας ]


Στην εποχή μας γίνεται πολλή κουβέντα για το τι είναι επανάσταση και τι επαναστάτης . Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι φαντάζομαι ότι εξαπανέκαθεν(sic) υπήρχε αυτό το ερώτημα , αλλά ίσως, σήμερα να είναι πιο επίκαιρο εξαιτίας των πολλών ερεθισμάτων , της υπερ-/παρα πληροφόρησης και της πληθώρας τρόπων και τεχνασμάτων για να βαφτίσει κάποιος κάτι ως επανάσταση ή για να αυτοαποκαλεστεί επαναστάτης . Ακούμε συχνά διαφημίσεις του τύπου «η επανάσταση στην εμφύτευση μαλλιών» ή εικαστικά σχόλια περί «επαναστατικής τέχνης» κτλ . Ακόμα , πολλές φορές χρησιμοποιούνται εμπορικά,πολιτικά και όχι μόνο μορφές που παραπέμπουν σε «επαναστατικές καταστάσεις» (βλέπε Ernesto Guevara de la Serna – το Che ίσως είναι πολύ μικρό για αυτόν) με στόχο προφανώς τα αντίστοιχα οφέλη . Το θέμα όμως δεν είναι τόσο οι διαφημίσεις που κακώς χρησιμοποιούν τον όρο επανάσταση, άλλωστε τόσα τεχνάσματα χρησιμοποιούν για να μας επηρεάσουν , αυτό θα μας πειράξει ;


Το μελανό σημείο σήμερα είναι τα άτομα που αυτό-αποκαλούνται επαναστάτες .

Ø Το να συμμετάσχει κάποιος σε μια πορεία(και μόνο) ,

Ø Το να πετάξει μια μολότοφ(και μόνο) ,

Ø Το να τα σπάσει σε ένα πάρτυ των ΕΑΑΚ(βλέπε πάρτυ Ιατρικής),

Ø Το να το παίζει μάγκας με τα λεφτά του μπαμπά

Ø Το να φοράει σκισμένα τζινς , να αράζει στην Πλατεία(Εξάρχεια) και να πηγαίνει που κ που σε κάνα στέκι ,

Όλα αυτά δεν είναι επανάσταση .
Είναι lifestyle .


Προφανώς τίθεται το θέμα , ποιός ή τί είναι επαναστάτης ;

Πάντα πίστευα ότι η επανάσταση ξεκινάει από το μυαλό . Προφανώς δεν αρκεί μόνο η συνειδητοποίηση κάποιων πραγμάτων αλλά και η εφαρμογή μέρους ή όλων στην καθημερινή ζωή .

Ø Το να δεις ένα σχηματισμό από σύννεφα στον ουρανό και να το παρομοιάσεις με μια στιγμή από την ζωή σου ,

Ø Το να συνειδητοποιείς καθημερινά πόσα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα (αλλά δεν είναι) ,

Ø Το να ζεις με τρόπο που σε εκφράζει , δίχως σημαντικούς συμβιβασμούς και μικροαστικές αναγκαιότητες ,

Ø Το να αναρωτιέσαι σε βάθος ερωτήματα ,που επιφανειακά έχουν καθιερωθεί ως αυτονόητα και απαντημένα , όπως γιατί το νερό είναι διαφανές και γιατί το φως διαχέεται ,


Όλα αυτά είναι κάποια δείγματα επανάστασης της σκέψης.
Δείγματα του ότι ο νους έχει βρει έναν δρόμο πολύ μακριά από την αλλοτρίωση και την μαζικοποίηση .




Αυτά όμως όσον αφορά το μυαλό . Μετά ;

Αναμφισβήτητα με τις παρούσες συνθήκες νομίζω ότι οι μέθοδοι επανάστασης που δεν χρησιμοποιούν βία δεν έχουν ουσιαστικά αποτελέσματα . Ωραίες οι ειρηνικές πορείες , οι ιδεολογικές ανακοινώσεις αλλά μέχρι ένα σημείο . Χαρακτηριστικό παράδειγμα(ένα από τα πολλά) η διεθνής κατακραυγή για τον πόλεμο στο Ιράκ , πριν γίνει αυτή . Τόσες πορείες σε όλο τον κόσμο , τόσες διαμαρτυρίες …αλλά μετά το τίποτα . Εντάξει , τί θα μπορούσε να κάνει ο μέσος άνθρωπος πέρα από τα διαμαρτυρηθεί μέσα από μια πορεία ; Να γκρεμίσει την αμερικανική πρεσβεία με τα χέρια του ; Προφανώς όχι . Απλά είναι ένα παράδειγμα του πόσο επιφανειακά επηρεάζονται οι κυβερνήσεις από τέτοιου είδους διαμαρτυρίες . Αντίθετα βλέπουμε , για να έρθουμε στα δικά μας , πόσο τρομοκρατημένη δείχνει η κυβέρνηση της ΝΔ με την άνοδο του αντι-εξουσιαστικού χώρου και τις αυξανόμενες «μικρής κλίμακας» επιθέσεις : ασταμάτητη καταστολή, προληπτικές συλλήψεις , σύμπραξη με παρακρατικούς μηχανισμούς και ακροδεξιά κατάλοιπα (βλέπε τις αυξανόμενες επιθέσεις σε στέκια και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους τον τελευταίο καιρό) , επιθυμία για λογοκρισία του Indymedia και άλλων ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης και αυτά ίσως να είναι μόνο η αρχή .

Νομίζω , πάντως , ότι γενικά για να είναι αποτελεσματική η βία θα πρέπει ο μέσος άνθρωπος να έχει αφυπνιστεί πνευματικά . Γι’ αυτό και πιστεύω ότι η επανάσταση ξεκινά από εκεί . Γιατί όσες επιθέσεις σε τράπεζες ή υπουργεία κι αν κάνω εγώ , ή ο Γιώργος κι άλλοι 200 φίλοι μας(θεωρητικά μιλώντας) δεν θα καταφέρουμε κάτι περισσότερο από μια νίκη γοήτρου . Δεν λέω ότι αυτού του τύπου οι ενέργειες είναι κατακριτέες ή «άχρηστες» απλά θα είχαν περισσότερη αξία και θα παρακινούσαν τον κοινό νου αν αυτός είχε ήδη επαναστατήσει .


Υπό ποιες προϋποθέσεις όμως θα επαναστατούσε ο λαός ;

Δύσκολη ερώτηση , δύσκολη απάντηση . Για την ακρίβεια αν υπήρχε απάντηση δεν θα ήμουν εδώ αλλά θα προσπαθούσα με πολλούς άλλους να δημιουργήσω αυτές τις προϋποθέσεις . Σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιες παράμετροι : η συνεχής απαξίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε επίπεδο εργασίας και προσωπικών σχέσεων , η αυξανόμενη πίεση και απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής , η αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων κ.ά. δημιουργούν μια δυναμική που μακροπρόθεσμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάποιο είδος επανάστασης . Αλλά μέχρι εκεί , αυτά είναι κάποιες γνωστές παράμετροι .

Από εκεί και πέρα έχουμε να κάνουμε με μαθηματικά του χάους και πιθανότητες , επιστημονικές περιοχές που δυστυχώς δεν κατέχω.Αυτά (προς το παρόν) .



Τρίτη 11 Μαρτίου 2008

Ν.Δ. και Συνασπισμός

Το σχόλιο : μιας που τώρα τελευταία ο Σύρριζα είναι στην επικαιρότητα λόγω της (φαινομενικής) ανόδου του , όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις , θεώρησα αντίστοιχα επίκαιρη την προκύρηξη της επαναστατικής οργάνωσης 17Ν για την συνεργασία ΝΔ-Συνασπισμού με πρωθυπουργό τον Τζανετάκη . Η παράθεση της προκύρηξης αυτής δεν αποτελεί αυτή καθεαυτή αρνητικό(προφανώς ούτε και θετικό) σχόλιο για τον Σύρριζα , απλά γενικά πιστεύω πως είναι γόνιμο να ανακαλούμε κάποιες στιγμές σημαντικές την κατάλληλη στιγμή. Και εκείνη η περίοδος ήταν αρνητικά σημαντική για τον Συνασπισμό .

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα 3-7-89

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΚΑΛΕΣΜΑ

Η κυβέρνηση ΝΔ-Συνασπισμου με πρωθυπουργό τον Τζανετάκη, δεν είναι κυβέρνηση ενός ανεξάρτητου δήθεν πολιτικού της Δεξιάς, αλλά κυβέρνηση υπό τον Μητσοτάκη αφού ο Τζανετάκης δεν έχει καμία ανεξάρτητη πολιτική οντότητα και είναι απλά αχυράνθρωπος του Μητσοτάκη. Η επιλογή του επιχειρεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι ο Συνασπισμός υποστηρίζει μια κυβέρνηση της οποίας το πραγματικό κέντρο εξουσίας είναι ο Μητσοτάκης και η ηγετική του ομάδα.

Η στήριξη και συμμετοχή του Συνασπισμού σε μια κυβέρνηση ΝΔ με πραγματικό κέντρο εξουσίας το Μητσοτάκη, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές απάτες σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού μας. Οι 850.000 ψήφοι που δόθηκαν δήθεν για την κάθαρση και υπέρ του α ή β τύπου σοσιαλισμού, υποκλέπτονται.για να στηρίζουν, από την πίσω πόρτα, μια κυβέρνηση των απατεώνων της Ν.Δ. που βαρύνονται για σκάνδαλα και απάτες εξίσου αν όχι βαρύτερα απ' αυτό του Κοσκωτά, όπως αυτό των προβληματικών, όπου μια χούφτα πολιτικών της ΝΔ και καπιταλιστών έκλεψαν ένα τρισεκατομμύριο σε σημερινές δραχμές από τη χώρα. Ούτε ένας απ' τους ψηφοφόρους της βάσης του Συνασπισμού δεν πιστεύει ότι μπορεί να κάνει «κάθαρση» και η βάφτιση αυτής της κυβέρνησης σε κυβέρνηση «κάθαρσης» αποτελεί μέρος του όλου εμπαιγμού και της εξαπάτησης των ψηφοφόρων.

Συνάμα η στήριξη και συμμετοχή του Συνασπισμού στην κυβέρνηση ΝΔ αποτελεί ένα παγκόσμιο μνημείο πολιτικού αμοραλισμού, μακιαβελισμού, αντιδημοκρατικότητας, πρωτοφανείς όχι μόνο για τη χώρα αλλά για όλη την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Γιατί μπορεί βέβαια και σε άλλες χώρες οι κομμουνιστές να υποστήριξαν δεξιά ή άλλα κόμματα, αλλά είχαν την εντιμότητα και το θάρρος να το δηλώσουν προεκλογικά, να δεσμευθούν μπροστά στους ψηφοφόρους που γνώριζαν ότι ψηφίζοντας ΚΚ ψηφίζουν υπέρ της συνεργασίας με τη δεξιά ή με το τάδε κόμμα. Ενώ εδώ οι ηγεσίες του Συνασπισμού δήλωναν ότι αποκλείεται να συνεργαστούν είτε άμεσα είτε έμμεσα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Με την πολιτική λοιπόν αυτή απάτη, ο Συνασπισμός εισέρχεται ορμητικά στο κλαμπ των απατεώνων πολιτικών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και καθίσταται τελείως αφερέγγυος και αναξιόπιστος. Κανένας πια δεν πιστεύει ότι οι υπουργοί του θα κάνουν «κάθαρση».

Η 17Ν δεν εκπλήσσεται γι' αυτή τη συμπεριφορά της ηγεσίας του Συνασπισμού αφού εδώ και χρόνια προειδοποιεί το λαό για το ήθος και το ύφος αυτών των ανθρώπων, που πιπιλίζουν νυχθημερόν αυτές τις λέξεις, για να κρύψουν ακριβώς την απουσία τους. Η 17Ν υπήρξε ο μόνος πολιτικός χώρος που πρόβλεψε ρητά τη χυδαία και ξετσίπωτη εξαπάτηση των αριστερών ψηφοφόρων απ την ηγεσία του Συνασπισμού. Στις δύο τελευταίες προκηρύξεις της 17ης και 30ης Μάη, γράφαμε επί λέξει: «Στην ουσία οι δυνατότητες πούχει ο Συνασπισμός είναι δύο. Ή θα συνεργαστεί και θα στηρίξει τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, και έτσι η ψήφος στο Συνασπισμό δεν είναι υπέρ της κάθαρσης αλλά θα πάει έμμεσα κι απ' την πίσω πόρτα να στηρίξει είτε τους απατεώνες της ΝΔ είτε τους απατεώνες του ΠΑΣΟΚ».

Με τη στήριξη και συμμετοχή τέλος, οι 850.000 ψήφοι που υποκλέπτονται δίνονται εν λευκώ στο θύτη, τη ΝΔ, για να επιχειρηθεί ο εξαγνισμός των απατεώνων πολιτικών της, μέσω της στήριξης από το θύμα της, την εργατική τάξη. Πρόκειται δηλαδή για άνευ όρων παράδοση της εργατικής τάξης στην άρχουσα λούμπεν μεγαλοαστική τάξη των Σκαλιστήρηδων, Στράτων, Τσάτσων, Κιοσέογλου και σία, για πλήρες ξεπούλημα του εργατικού κινήματος.

Καταγγέλουμε με την πιο μεγάλη δύναμη τις ηγεσίες Φλωράκη-Κύρκου σαν υπεύθυνες γι' αυτή την πρωτοφανή πολιτική απάτη σε βάρος των ψηφοφόρων της αριστεράς, γι' αυτήν τη σταλινικού τύπου ποδηγέτηση τους, γι' αυτό το νέο ξεπούλημα της εργατικής τάξης.

Τις καταγγέλλουμε μπροστά στην ιστορία του εργατικού κινήματος ότι δεν σεβάστηκαν τους πολύχρονους σκληρούς ηρωικούς αγώνες, ότι δεν σεβάστηκαν το όνομα αυτών που αγωνίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν. Δεν σεβάστηκαν ούτε και το αίμα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη και των χιλιάδων εκτελεσθέντων. Δεν σεβάστηκαν αυτούς που έπεσαν για το Σοσιαλισμό και όχι για να στηρίξουν ποτέ τους διάφορους Τσάτσους.

Καλούμε τους αγωνιστές, κομμουνιστές της βάσης του ΚΚΕ, τους νεολαίους της ΚΝΕ να προβληματιστούν απ' αυτήν την απατη-ξεπούλημα και να συνειδητοποιήσουν ότι όπως διδάσκει η διαλεκτική, οι κοινωνίες, τα κόμματα, τα πρόσωπα μέσα σε ορισμένες συνθήκες, εξελίσσονται, μεταβάλονται, αλλάζουν και μερικές φορές καταλήγουν στο αντίθετο απ' αυτό που ήταν. Ο Φλωράκης και ο Κύρκος κάποτε, στις δεκαετίες 40-50, ήταν αγνοί αγωνιστές, στην υπηρεσία της εργατικής τάξης. Για το Φλωράκη των δεκαετιών 40 και 50 έχουμε το μεγαλύτερο σεβασμό και του βγάζουμε το καπέλο. Σήμερα όμως οι ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΕΑΡ είναι το δεκανίκι του ελληνικού λούμπεν καπιταλισμού και τόσο ο Φλωράκης όσο και ο Κύρκος εξυπηρετούν τα συμφέροντα της κομματικής γραφειοκρατίας και όχι της εργατικής τάξης, με την οποία βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση.

Για το σημερινό λοιπόν Φλωράκη έχουμε τη μεγαλύτερη περιφρόνηση για τη κατάντια του. Κι αυτό το παρόν είναι που μετράει κι όχι το παρελθόν.

Όσο για την ΕΑΡ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο κόμμα στελεχών χωρίς βάση που ενώ έχει δεξιές φιλελεύθερες (όχι με την έννοια του νεοφιλελευθερισμού) αστικές θέσεις κι επομένως δεν έχει κανένα πρόβλημα για συνεργασία με τη δεξιά του Μητσοτάκη, αυτές οι δεξιές θέσεις συμβαδίζουν με έντονη σταλινική μεθοδολογία, λόγω των καταβολών της ηγεσίας του. Ένα τέτιο ρεσιτάλ σταλινικής ποδηγέτησης των αριστερών ψηφοφόρων της βάσης, έδωσε ο Κύρκος όλες αυτές τις ημέρες. Άλλωστε δεν πάει καιρός που αυτοί οι ηγέτες μας παρουσίαζαν σαν μοντέλο ανεξάρτητου σοσιαλισμού το στυγνό καθεστώς του Τσαουσέσκου. Όπως ακριβώς το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου γελοιοποίησαν και δυσφήμισαν την έννοια του Σοσιαλισμου, έτσι και ο Κύρκος και η ΕΑΡ γελοιοποίησαν και δυσφήμισαν τις έννοιες της δημοκρατίας με την εξαπάτηση 850.000 ψηφοφόρων της αριστεράς, αλλά και τις έννοιες των εσωκομματικών δημοκρατικών διαδικασιών και της άμεσης δημοκρατίας, με το δήθεν Διαρκές Συνέδριό τους, που συνήλθε με 700 μέλη και αποφάσισε σε μερικές ώρες (!!!) για «ζητήματα στρατηγικής φύσης του κινήματος». Μόνο πατριάρχες του σταλινισμού θα μπορούσαν να πετύχουν τέτιο άθλο.

Καλούμε λοιπόν τα μέλη της βάσης του ΚΚΕ, της ΚΝΕ ν' αποχωρήσουν απ' το ΚΚΕ δεκανίκι του καπιταλισμού και ν αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες στη βάση για τη μορφοποίηση και δημιουργία μιας άλλης αριστεράς αγώνα. Καλούμε όλους τους αριστερούς ενταγμένους ή ανένταχτους ν' αναλάβουν παρόμοιες πρωτοβουλίες. Αυτό δεν είναι ρητορικό σχήμα από μέρους μας, αλλά το πρωταρχικό καθήκον σήμερα όλων των αριστερών. Γιατί υπάρχει άμεσος κίνδυνος πια, μετά την απάτη-ξεπούλημα του Συνασπισμού, λόγω απουσίας άλλου φερέγγυου φορέα της αριστεράς, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου της αριστεράς, που θα εγκαταλείψει το Συνασπισμό, να στραφεί προς το ΠΑΣΟΚ κι αντί για τη διάλυση του να το δούμε να απορροφάει αυτόν τον κόσμο και να ξαναπροβάλλει απειλητικό.

Η δημιουργία λοιπόν ενός φερέγγυου δυναμικού φορέα μιας άλλης αριστεράς μετά τη χρεωκοπία-απάτη-ξεπούλημα του Συνασπισμου, είναι το κύριο καθήκον όλων των αριστερών σήμερα.

Αθήνα 3-7-89
Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ